Bart Smit, Aldi, Thermaalbad Arcen en griepspuitjes halen.

Wat gaan we doen vandaag, op de vrije dag van Willy. Het is eigenlijk nooit moeilijk, om iets te bedenken. Willy wou graag een spelletje voor de Nintendo DS hebben, het nieuwe spel van ‘Professor Lyton en de doos van pandora’ een best wel moeilijk puzzelspel. Dus eerst maar eens naar de speelgoedwinkel. Het is een nieuw spel dus stond het vooraan in het rek, en het betalen ging nog vlugger, zou er dinsdags geen speelgoed verkocht worden. Meteen als eerste bij de kassa. De auto ingestapt, en we zijn naar de Aldi gereden, die na de totaalbrand in Roermond een plaatsje had gekregen in een noodgebouw. Vlak achter dit noodgebouw, is een nieuwe Aldi vestiging gebouwd. Parkeren was even lastig omdat nog niet alles klaar is met de bouw en zijn omgeving.
Maar eenmaal in de nieuwe winkel, weet je niet of je nu in Roermond, Weert, Heerlen of elders in Nederland, in een Aldi vestiging boodschappen staat te doen. Die winkels zijn qua opstelling allemaal het een en het zelfde, pot nat. Makkelijk is het wel je hoeft nooit te zoeken, en verplaatsen ze een artikel, en je komt een week later, is het ook zoeken geblazen. Zelfs de Aldi in Heinsberg, Duitsland heeft dezelfde indeling. Het is dan wel een Duits levensmiddelen concern, maar erg creatief hoef je niet te zijn als je daar zou werken. Drinken, groenten, vlees, vleesbeleg, hondenvoer, fruit enzovoort. In de kar, en naar de kassa, dit is Aldi ook eigen, acht kassa’s hebben en maar èèn open. Dat zou hetzelfde zijn, ik heb acht Mercedessen voor de deur staan thuis, en in èèn daarvan zit een motor. Dus aansluiten in een twee stromige file, die tussen twee artikelrijen uitkomt. Dat is de grootste ergernis van de Aldi vind ik.

Dan zet je boodschappen die je uit de dozen hebt gepakt maar weer op de band, en van de band maar weer in het winkelwagentje, en van het winkelwagentje maar weer in de auto, gelijk in tassen anders moet je het nog een keer in de handen pakken. Thuis gekomen zet je met twee man die tassen in de keuken, en je zet de boodschappen in de kast of in het levensmiddelen rek. Dus voor het thuis in de kast staat heb je al dat spul vijf keer in je handen gehad. Boodschappen doen is tegenwoordig een crime. Vroeger gaf je de tas aan de kruidenier, slager of groente man, die pakte dan ook de tas in, en het mooiste was je kreeg dan ook een rolletje vlees, wortel, of een snoepje.

Zo we waren mooi op tijd, we hadden onze tas met wielen meegenomen met daarin onze zwemkleding, handdoeken en badjassen, dus we gingen vanuit Roermond gelijk naar het Thermaalbad Arcen, daar had ik mij alweer veertien dagen zwaar op verheugd. Om echt helemaal te relaxen is voor mij dat warme zoute grondwater, een van de grootste pleziertjes die je mij kan doen. Het is dan ook of al het gif, ergernis over het aftakelen van het lichaam, langzaam uit je ledenmaten vloeit, de spieren worden losser, voelen niet zo stijf aan, ik ga zelfs oefeningen doen, die ik op het droge niet meer hoef te doen. Maar hoe dan ook, volgende week ga ik eindelijk naar de fysiotherapie, ik ben nieuwsgierig of dat wat gaat helpen, mijn zeemleren spiertjes kunnen best wat hulp gebruiken. Wij waren vroeg in Arcen, en hebben eerst nog lekker relaxed, een kopje koffie gedronken in de koffiebar. Vanuit de koffiebar kon je naar buiten kijken, en zag je een stukje van de thermale baden, ik heb maar een fotootje gemaakt met mijn mobieltje. Binnen foto’s maken is verboden, ook wel te begrijpen.

 Na de kop koffie, naar de kassa, en als je een ANWB kaart hebt krijg je ook nog korting, en ik had een ANWB pas. De koffie was in elk geval voor niets, die we net genuttigd hadden, verrekend met de korting. Dus we konden weer vier uurtjes genieten. Vlug uitkleden, alles in de kleedkastjes, en naar het bad. Ik genoot al bij het uitkleden, van het idee dat ik dadelijk heerlijk in warm zout, bubbeltjes water kon badderen. Willy ook hoor, ze vindt dit leuker, en fijner dan naar het Casino in Valkenburg te gaan. En dat wil toch wel wat zeggen. Thermaalbad Arcen is gebouwd rondom een thermale bron. Hieruit komt thermaal mineraalwater van 35 tot 36 graden. Dus voor mij extra genieten van de warmte, ik kan zeker een uur in een van de bubbeleilandjes staan, en dan verveel ik mij echt niet. Maar als iets leuk is gaat de tijd ook snel, we hebben tussendoor in de brasserie waar de open haard gezellig aan het branden was, nog lekker wat gedronken. Het was alweer over, maar ik geniet zeker nog een paar dagen na, en verheug mij nu al op het volgende water avontuur.

Op de terugweg zijn we weer door Tegelen gereden, en hebben daar de oude frietkeet opgezocht bij de kerk, het heeft wel wat ten opzichte van een snackbar. En de producten zijn goed. Dus even ondeugend genieten in Tegelen van een ongezonde hap, op de late avond. Toen weer binnendoor naar huis, want de Roer en Swalmen tunnels van de A-73 zijn nu wel alweer anderhalf jaar open, maar zijn ook altijd dicht, wat een fiasco. Die planners en architecten die dat op papier hebben gezet maar eens flink op de vingers tikken, want in de praktijk deugt het gewoon niet. Of die oprit naar de tunnel richting Maastricht, waar later blijkt deze is veel te kort. Wat die oprit gekost heeft, ik zou het willen hebben, daar konden Willy en ik goed van leven.
Griepspuiten halen bij de dokter. Thuis gekomen, was ik toch wel moe en ben gelijk naar bed gegaan, en toch weer twee en een half uur later wakker, shit, toen een rustmomentje tot vijf uur, ik ben maar een conference peer gaan eten die ik in de ijskast bewaar, dus lekker fris en sappig. Toen maar weer naar bed, en heb mijzelf toen maar in slaap gebokst, tot een uur of negen. Slapen is de laatste drie maanden is een regelrechte ramp aan het worden. Maar goed weer een nieuwe dag, en ik voelde mij goed die dag, ik genoot volgens mij nog na, van mijn watergespetter. Maar vandaag moet ik ook mijn jaarlijkse griepspuit halen, en volgende maand die voor die zogenaamde varkensgriep op aanraden van mijn huisarts, dat zijn twee spuiten, uit een verse ampul. Die met een week tussenruimte gegeven wordt. Hoe een mens reageert op al die troep, ik weet het niet, maar ik zal het ondervinden.