Eventjes rusten

Vandaag, ging ik de kliko langs de weg zetten deze worden middags bij ons leeg gemaakt. De kliko was niet eens zwaar, maar moet van mijn tuin toch naar de straat toe. Het is een beetje bergop, en over gras waar ook nog de sneeuw op aan het ontdooien was. Door het poortje, op mijn gele houten klompen sleepte ik mij naar de straat toe. De laatste keer namelijk dat ik dat gedaan had was ik flink duizelig, en hijgde als een karrenpaard, En dat wist ik nog, dus rustig aan, nu! Ik was langs de straat met die kliko, draaide hem met de handvatten om, wel zo makkelijk voor de ophalers.

En ik kijk om mij heen, en zie de hele straat wazig, dollen en draaien, en weer dat bemoeizuchtige hijgende karrenpaard erbij. Oef, even blijven staan, dacht ik, dus ik hing zo een tijdje over de kliko. Zo nu maar weer eens proberen binnen te komen, ik liep een vijftal meter en ik werd weer duizelig, weer even blijven staan, door de neus ademen, en door de mond rustig uitblazen. Het ging weer, dacht ik!

Ik doe mijn ogen open, en wil mij nog eens lekker omdraaien ( ik dacht écht dat ik in bed lag) En in een keer zie ik gras en dooiende sneeuw, waar ik op lag, en bomen die vertikaal stonden, ik schrok. Mijn ademhaling was heel rustig, ik had nergens pijn, en ik kwam met moeite overeind, op dat gladde natte gras. Ik stond, ik denk waar sta ik nou in, ik stond met mijn blote voet in smeltende sneeuw, bah! Koud en vies. Mijn klomp lag een meter verder, en de ander had ik nog gewoon aan. Niemand die mij gezien kon hebben, het is vanaf de straat kant net achter mijn tuinpoortje, waar ik gelegen heb. Ik ben binnen gekomen, en ben op de bank gaan zitten, ik snapte er geen hout van, de traantjes prikten in mijn ogen. Of ik daar nu dertig seconden gelegen heb, of vijf minuten, ik zou het niet weten. Ja, mijn zijkant was nat. Ik heb zelfs niet mee gekregen dat ik überhaupt ben omgekieperd. Er spookt dan alles tussen het gebied van die twee oren, maar weinig goeds. Zou mij ICD zij afgegaan? Ik was even van de wereld, dus waarom zou ik dan een schok merken van die ICD. Maar daar bellen we morgen voor naar het AZM Maastricht.

Toen Willy maar gebeld, die bij Pee Wee aan het werk was, ik haar mijn verhaal met horten en stoten vertelt, en ik zeg wat moet ik nu, de dokter bellen? Omdat ik mij eigenlijk net zo voelde op het ogenblik als voor dat dit gebeurd was, nergens pijn of wat dan ook, ik was enkel van slag af. En ik heb die mensen al zo vaak lastig gevallen, omdat ik mijn niet goed voelde, en bijna elke keer was het loos alarm. Maar Willy vond dat ik toch maar moest bellen, zo gezegd zo gedaan. Ik kon gelijk terecht, dus Willy kwam mij halen vanuit haar werk. De assistente van de huisarts vroeg of mij iemand kon brengen, ik heb nog een tijd meegemaakt dat de dokter aan huis kwam, bij zulke gevallen. Maar we leven tegenwoordig modern! En zelfstandig, wat een tijd.
Bloeddruk was niet om over naar huis te schrijven, kon de dokter mij vertellen, en mijn rikketik gaf geen vreemde geluiden. Maar de bloeddruk is altijd kielekiele laag geweest bij mij, de laatste jaren. Dan maar weer eens bloed prikken, ik kom gewoon niet van die blauwe plekken af op mijn armen, ben net een drugsgebruiker met een naald. Met de zomer durf ik op het ogenblik niet in een T-shirt te lopen, als de politie mij ziet word ik opgepakt. En ik mag eerder naar de cardioloog, en wel één hele maand eerder. Dank u wel, dank u wel. De dokter had gebeld met de cardioloog (assistente)
 
Het enige is nu dat ik mijn lichaam niet meer vertrouw, dat is gevaarlijk in het verkeer, ik heb al twee jaar geen auto meer, en dat na eenentwintig jaar, 160.000 km rijden per jaar. Nee, dat hoeft van mij niet meer, scheelt een hoop stress. Nu ben ik elke keer bang natuurlijk, om überhaupt weg te gaan, bang dat ik eerstdaags in een winkel, dierentuin, zwembad of wat dan ook voor Pampus lig. Dus alleen gaan doe ik niet meer, ik sleep wel altijd een mobiele telefoon mee, maar het is gewoon zo, ik heb er niets aan in noodgevallen, gewoonweg dat ik niet in staat ben te bellen. Dus als ik alleen weg zou willen, moet ik zorgen dat ik onder de mensen ben.

Moe ben ik, eigenlijk wel moe, ik heb geen pijntjes dus morgen maar AZM Maastricht bellen. Want stel die zeggen ik moet vandaag nog komen, nee, dat haal ik niet. Ik voel mij op het ogenblik of ik zoals vroeger weer tachtig betaalde werkuren gemaakt heb op mijn camignon -> benaming Belgische vrachtwagen. Ik ga maar weer eventjes naar mijn hondenmandje toe,verwijder eerst de kluifjes, brokjes en knuffels  en rol mij dan op, en droom van de lente.

Dan zet je boodschappen die je uit de dozen hebt gepakt maar weer op de band, en van de band maar weer in het winkelwagentje, en van het winkelwagentje maar weer in de auto, gelijk in tassen anders moet je het nog een keer in de handen pakken. Thuis gekomen zet je met twee man die tassen in de keuken, en je zet de boodschappen in de kast of in het levensmiddelen rek. Dus voor het thuis in de kast staat heb je al dat spul vijf keer in je handen gehad. Boodschappen doen is tegenwoordig een crime. Vroeger gaf je de tas aan de kruidenier, slager of groente man, die pakte dan ook de tas in, en het mooiste was je kreeg dan ook een rolletje vlees, wortel, of een snoepje.

Zo we waren mooi op tijd, we hadden onze tas met wielen meegenomen met daarin onze zwemkleding, handdoeken en badjassen, dus we gingen vanuit Roermond gelijk naar het Thermaalbad Arcen, daar had ik mij alweer veertien dagen zwaar op verheugd. Om echt helemaal te relaxen is voor mij dat warme zoute grondwater, een van de grootste pleziertjes die je mij kan doen. Het is dan ook of al het gif, ergernis over het aftakelen van het lichaam, langzaam uit je ledenmaten vloeit, de spieren worden losser, voelen niet zo stijf aan, ik ga zelfs oefeningen doen, die ik op het droge niet meer hoef te doen. Maar hoe dan ook, volgende week ga ik eindelijk naar de fysiotherapie, ik ben nieuwsgierig of dat wat gaat helpen, mijn zeemleren spiertjes kunnen best wat hulp gebruiken. Wij waren vroeg in Arcen, en hebben eerst nog lekker relaxed, een kopje koffie gedronken in de koffiebar. Vanuit de koffiebar kon je naar buiten kijken, en zag je een stukje van de thermale baden, ik heb maar een fotootje gemaakt met mijn mobieltje. Binnen foto’s maken is verboden, ook wel te begrijpen.

 Na de kop koffie, naar de kassa, en als je een ANWB kaart hebt krijg je ook nog korting, en ik had een ANWB pas. De koffie was in elk geval voor niets, die we net genuttigd hadden, verrekend met de korting. Dus we konden weer vier uurtjes genieten. Vlug uitkleden, alles in de kleedkastjes, en naar het bad. Ik genoot al bij het uitkleden, van het idee dat ik dadelijk heerlijk in warm zout, bubbeltjes water kon badderen. Willy ook hoor, ze vindt dit leuker, en fijner dan naar het Casino in Valkenburg te gaan. En dat wil toch wel wat zeggen. Thermaalbad Arcen is gebouwd rondom een thermale bron. Hieruit komt thermaal mineraalwater van 35 tot 36 graden. Dus voor mij extra genieten van de warmte, ik kan zeker een uur in een van de bubbeleilandjes staan, en dan verveel ik mij echt niet. Maar als iets leuk is gaat de tijd ook snel, we hebben tussendoor in de brasserie waar de open haard gezellig aan het branden was, nog lekker wat gedronken. Het was alweer over, maar ik geniet zeker nog een paar dagen na, en verheug mij nu al op het volgende water avontuur.

Op de terugweg zijn we weer door Tegelen gereden, en hebben daar de oude frietkeet opgezocht bij de kerk, het heeft wel wat ten opzichte van een snackbar. En de producten zijn goed. Dus even ondeugend genieten in Tegelen van een ongezonde hap, op de late avond. Toen weer binnendoor naar huis, want de Roer en Swalmen tunnels van de A-73 zijn nu wel alweer anderhalf jaar open, maar zijn ook altijd dicht, wat een fiasco. Die planners en architecten die dat op papier hebben gezet maar eens flink op de vingers tikken, want in de praktijk deugt het gewoon niet. Of die oprit naar de tunnel richting Maastricht, waar later blijkt deze is veel te kort. Wat die oprit gekost heeft, ik zou het willen hebben, daar konden Willy en ik goed van leven.
Griepspuiten halen bij de dokter. Thuis gekomen, was ik toch wel moe en ben gelijk naar bed gegaan, en toch weer twee en een half uur later wakker, shit, toen een rustmomentje tot vijf uur, ik ben maar een conference peer gaan eten die ik in de ijskast bewaar, dus lekker fris en sappig. Toen maar weer naar bed, en heb mijzelf toen maar in slaap gebokst, tot een uur of negen. Slapen is de laatste drie maanden is een regelrechte ramp aan het worden. Maar goed weer een nieuwe dag, en ik voelde mij goed die dag, ik genoot volgens mij nog na, van mijn watergespetter. Maar vandaag moet ik ook mijn jaarlijkse griepspuit halen, en volgende maand die voor die zogenaamde varkensgriep op aanraden van mijn huisarts, dat zijn twee spuiten, uit een verse ampul. Die met een week tussenruimte gegeven wordt. Hoe een mens reageert op al die troep, ik weet het niet, maar ik zal het ondervinden.

Zwartgallige Humor, kan ik wel waarderen.

Magere Hein (ook wel de Dood, Man met de zeis of Pietje de Dood in Vlaanderen) is een personificatie van de dood.

Tegenwoordig wordt hij afgebeeld als een (levend) geraamte met een zeis en een zandloper in zijn hand. Meestal draagt hij een mantel met een kap over het hoofd. De zeis symboliseert het feit dat de dood iedereen treft: een zeis maait alle korenhalmen tegelijk om. De zandloper staat symbool voor de voortsnellende tijd.

Tekst: Wikipedia

 ”Je kunt een koning of een straatveger zijn, uiteindelijk dansen we allemaal met Magere Hein.”

Robert Alton Harris.

Spieren in ons lichaam

Dit is de maand waar we te horen kregen dat nieuwe paspoorten en identiteitskaarten worden voorzien van vingerafdrukken. De goedkoopste oplossing is brandmerken, deden ze in de slaventijd ook. Maar we leven in 2009, dus binnenkort allemaal een chip in de bil, bij de geboorte. Chica en Lara hebben ook een identiteit boekje, ze zijn ook gechipt!
 
Nu ik veel op mijn schootmobiel ben weggeweest, de afgelopen twee maanden, valt het nu tegen, dat het weer kouder wordt, balen als een stekker, dus. Deze maand september ben ik nog één keer naar Pee Wee Kinderspeeldorp in Posterholt gereden, maar bij het naar huiswaarts gaan had ik het koud. Dus nu maar hopen dat we de winter overleven, winterslaap of zoiets zou welkom zijn, geeuw! Dan kan ik volgend jaar weer hopen op een lang verwachte goede zomer. Een echte zomer dus, zoals in 2003 en 2006 geweest is. Met constant weer, niet zo als de laatste jaren kwakkelen. Nu mag ik weer binnen zitten, met de verwarming aan, het kost ook allemaal niets. Kosten? Volgend jaar krijgen chronisch zieken niets meer terug van de belasting, dat was 750 euro. Nu hebben ze ons afgekocht met een schamele 350 euro, die het UWV heeft over gemaakt. Een week later krijg je een acceptgiro van 40 euro, die teveel betaald is, of ik dat even overmaak. Daarbij is het nog zo, dat die 350 euro inkomsten zijn, dus daarover ook belasting moet betalen. Dus eerst was het netto min 750 euro, en nu erbij 350 euro bruto. ( min die 40 euro) Ze weten het wel te brengen, die stropdassenclubs, of te wel graaiers.

Deze week naar de huisarts geweest, in verband met een Fysiotherapie die mijn spieren weer op gang zou moeten brengen, nou ja spieren, meer stukjes slappe zeem dus. En een aantal spieren wat te kort geworden is, zoals, de buikspieren, omdat ik veel zit. Maar ik kan ook niet veel meer, wat lichamelijke beweging betreft. Het is voor mij nog te veel werk om van de kamer naar de keuken te lopen, om bijvoorbeeld een boterham te maken. Bed verschonen of opmaken, is uit ten boze. Douchen gaat nog net, maar afdrogen is een crime. Aankleden doe ik op bed, en ik beweeg vooral niet te veel. Iets teveel drinken en mijn waterhuishouding staat op zijn kop, en heb ik weer slechte nachten, van het vocht wat zich ophoopt achter mijn longen, hijg, piep. Maar ik mag tegenwoordig twee plastabletten per dag nemen, dat scheelt toch wel, een flinke borrel. Dus ik heb een verwijzing gekregen, om naar de fysiotherapeut te gaan. Maar eerst die haken en ogen nog, wat kost het, kost het niets omdat het ziekenfonds dit betaald, is het onbeperkt omdat ik hartfalenpatiënt ben, vele vragen tegenwoordig, stel je bent veel te duur. De fysiotherapeut pleegt een telefoontje als ze mij uitsluitsel kan geven over het bovenstaande.

Plaatje spreekt boekdelen

Deze maand ben ik natuurlijk weer met Willy naar de thermaalbaden in Arcen geweest, dat is en blijft lekker, water 34 gaden, ideaal voor mij, maar dit is ook een dure liefhebberij, ook al komt het mijn gezondheid ten goede. Het is erg, toen ik werkte betaalde ik mij scheel aan inhoudingen, wat krijg je er nu voor terug? Het is net of ik gevraagd heb om hartfalen te hebben. Maar ik breng de maatschappij ook niets meer op, en ze zijn je liever kwijt dan rijk. Het menselijke in deze maatschappij is allang verdwenen, met de noorderzon. We kennen enkel nog maar graaiers, en egotrippers. Maar de koningin krijgt er nog een schepje boven op het riante salaris wat ze al had. Slechte koningin trouwens, in sprookjes boeken zorgden ze altijd goed voor hun onderdanen, tegenwoordig kan je dat wel vergeten.
 
En prins pils, die gaat een huis bouwen aan de kust van Mozambique. Wat is er mis is met een huisje in Hoek van Holland, zou het niet weten. En ook nog onder de mom van ontwikkelingsproject, zij bedoelden een vakantieoord! Ze leven daar als god in Mozambique naast al die arme mensen die niets hebben. Ik kan mij er zo kwaad over maken, het vermogen van het koninklijk huis, is bij elkaar geroofd door het uitbuiten van de gewesten door de eeuwen heen, en dan ook nog met slavenhandel (dus met mensen) vergaard. Zoals de meeste huidige “oud geld” families kapitaal hebben gemaakt. Wij als Nederlanders zijn dan ook collectief verantwoordelijk voor miljoenen doden in onze vroegere gewesten en verantwoordelijk voor een groot deel van de wereldwijde slavenellende. En die dommies staan ook nog met vlaggetjes te zwaaien als het opperhoofd voorbij komt, met Prinsjesdag of te wel die hoedenparade. En dan vertelt ze de troonrede, die ze voorgeschoteld krijgt, en zonder tranen in haar ogen te krijgen, verteld ze dat wij moet bezuinigen.

Zo even genoeg gekankerd, maar het lucht wel op. Waar had ik het over? Ja, ik weet het weer. We zijn dus deze maand ook naar het thermaalbaden in Arcen geweest, één bad, van de vier was gesloten wegens onderhoud, en we kregen daarom een half uurtje langer zwemmen. Ik vond dit dus prima. Want die tijd gaat daar zo vlug, maar dat is meestal als je plezier hebt. Na het zwemmen, tien uur avonds, zijn we naar Tegelen gereden, waar op het Kerkplein een, ouderwetse fritekeet staat, waar je buiten je frietje moet eten. Nostalgie op en top! Het was wel niet dé frieten, worst bude uit de serie Tatort, met Freddy Schenk en Max Ballauf aan de Rijn in Köln met uitzicht op de Kölner Dom. Maar goed we stonden bij een kerk op het kerkplein, en een beetje fantasie mag toch wel.

Rosentaler muziekkanten

Deze maand was ook het 40 jarig bestaan van de Soos, Amicale van Herkenbosch. En dat werd gevierd. Naast de sportvelden, stond een zéér grote tent, en allerlei attributen om kinderen te vermaken. Samen met kennissen zijn we op de vrijdag avond, naar de receptie avond geweest. Er was ruimschoots te eten en te drinken, een gezellige sfeer. De tent was van binnen mooi aangekleed, er hingen zelf kroonluchters. De muziek van de avond werd opgeluisterd door de Rosentaler Muziekkanten. Een Limburgse groep bestaand uit vijftien leden. Van saxofoon tot klarinet, van accordeon tot drumstel en van orgel tot zang. Niet alleen leuk om te zien, maar ook om te horen. Leuke avond geweest, maar weer 40 jaar wachten?

25-09-2009, Op een vrijdag avond, gezellig barbecueën bij Pee Wee in Posterholt. Het was gezellig druk, gezellig, gewoon een super goede sfeer. We hebben nog een foto gemaakt voor Sarina, bij en in de vijver van Pee Wee. Voor de hopelijk toen nog te winnen fotoshoot. Niet alleen die foto heeft 5000 stemmen opgebracht maar Sarina heeft ook nog overtuigend gewonnen, dus ze heeft haar fotoshoot. Het was weer goed kwaliteitsvlees, mooi op zilveren schalen geserveerd, en voor ieder wat. Koude schotel, komkommersalade, perziken op sap, diverse groenten, een lekker geheel, top! Drinken in overvloed, van een sapje tot wijn, van een biertje tot chocomel, zelf de slush ijsmachine stond voor mij nog aan, klasse. Ik ben het nachts naar huis gereden, want Willy had zich welverdiend te goed gedaan aan de wijn.

Dat was het dan voor de maand september. Ik heb veel geslapen, afgelopen weken, maar steeds zo kort, twee en een half uur, en dan ben ik weer op, dus ik verdeel mijn slaap op de hele dag. Het heeft ook geen zin om morgens om zeven uur op te staan, en avonds laat naar bed te gaan. Want dan zou je toch zeggen, dat je moe bent. Maar nee hoor, na twee en een half uur weer wakker. Dus mijn winterslaap kan ik wel vergeten, balen!

Barbecueën, gezellig toch?

De uitslag van Sarina zijn 26717 stemmen, proficiat!

Overtuigend met 26717 stemmen, heeft Sarina haar fotoshoot gewonnen. Hierbij wil ik iedereen bedanken die vanaf deze site de moeite heeft genomen om te stemmen op Sarina. En het misschien ook wel een leuk idee vinden om zelf mee te doen, om een Fotoshoot te winnen bij, Win een fotoshoot.nl van LucasFotografie.
Ook heeft Sarina de grote extra prijs van 5000 stemmen gewonnen, een opvallende foto met zoveel mogelijk mensen, bij een fontein met badeendjes. De locatie was natuurlijk Kinderspeeldorp Pee Wee Posterholt, waar een binnenfontein, met een bed in het water en waar Pino aanwezig was. Info. Pino is een fictieve vogel in Sesamstraat. De foto is bedacht door Andrew, en gemaakt door Michael. Dan heb ik ook tenminste op het stemmen na, ook een kleine bijdrage geleverd aan het geheel. Van die kleine dingen, wordt je toch weer wat gelukkiger, en blijer.

Bedacht door Andrew, foto gemaakt door Michael

Website, Win een  fotoshoot: Klik Hier!

Website Kinderspeeldorp Pee Wee: Klik Hier!

Kleine Panorama Pee Wee. Klik op de link om meer te weten van deze kindvriendelijke in/outdoor, kinderboerderij en speeldorp in Posterholt

Klik op de Banner!

Een extra wedstrijd actie werd in de strijd gegooid. De Opdracht: Maak met zoveel mogelijk mensen een opvallende foto met het thema: The Sky is the limit! We zoeken de meest originele foto met behulp van bovenstaande benodigdheden. Zie deze link: Extra wedstrijd actie

• 1. Anckertje… (Sarina) ontzettend vrolijke foto, leuke kleuren en creatieve oplossing in het klimrek!
• 2. Superboy… lekker veel mensen en ook nog boven op de berg!
• 3. Superstel… Dat is nog eens een ballon Erg originele foto!

Mijn oudere broer uit Duitsland was op bezoek, met zijn motor (BMW), ik heb mijn karretje ernaast gezet. En dacht, verschil moet er zijn.

Deze maand is een super mooie maand geweest, tamelijk stabiel mooi weer, lekker veel weg geweest, veel meegemaakt. Morgen is het alweer september, zit die vervloekte “R” weer in de maand. Ik maak mij geestelijk alweer op voor een lange en vervelende winter, kou dus. Kan je wel zeggen zet je de verwarming op een hogere temperatuur, maar dan nog, zit je binnen, naar buiten te kijken met weemoed naar de afgelopen maand augustus. En ik zit dan alweer te dromen van de volgende lente en de zomer die er op zou moeten volgen. Maar ondertussen als het herfst is, ga ik eerst de huisarts, hartfalenpolie en anderen gek maken, ik wil hebben waar ik recht op heb en wat anderen in hun schoot geworpen krijgen, die minder gezondheidsklachten hebben als ik. Een revalidatie programma, héhéhé, kom ik ook de winter door.

Het zal zo wie zo niet zo makkelijk zijn volgend jaar, die graaiers in Den Haag, hebben besloten, dat chronische zieken mensen, het extraatje wat ze konden aftrekken van hun inkomstenbelasting, plusminus 821 euro vaste aftrek voor chronisch zieken, niet meer kunnen aftrekken. Dus, dáág vakantie geld! Kijk zo ga je dus om met mensen die voor de maatschappij gewerkt hebben, en door stomme pech ziek geworden zijn, al dan niet door het werk wat ze deden. Het is of je het gevraagd hebt als zieke door de rest van je leven te gaan. Als alleenstaande chronisch zieke die thuis is, heb je toch al meer kosten, dan als je zou werken. Pak alleen al de verwarming, die de hele dag op volle toeren moet draaien, omdat ik mij toevallig zelf niet meer kan opwarmen, omdat ik een hartgebrek heb. Ziekenhuis reisjes, Herkenbosch, Maastricht of Roermond, en dat zijn géén plezierreisjes. Dat betaal ik allemaal zelf. Weetje wat het openbaar vervoer kost? Mijn Scootmobiel die ik dit jaar gekregen heb, is van eigen geld betaald, omdat ik een paar stuivers meer verdien, dan waar de gemeente Roerdalen het maximum aan hanteert, voor het in aanmerking te komen voor een gemeentelijke scootmobiel. Je betaald wel al je levenlang je scheel aan gemeentelijke belastingen, en die hebben zoveel geld over, dat ze dat maar op een IJslandse bank zetten. Dus gokken met onze centen. Maar goed wie ben ik, een nummer van de maatschappij die ze liever kwijt zijn als rijk.

Maar met dit alles was het toch een mooie super maand, die mij, niemand meer afpakt. En trouwens mag ik ook egoïstisch doen, daar is toch de hele wereld mee bezig.

Met de huifkar onderweg

Willy kwam met het fabuleuze idee, zullen we gaan picknicken, ik dacht dat is flauwe kul, ik zag het niet zo zitten om op een deken in een weiland of bos te zitten, met een rieten mandje. Tegenwoordig heb je daar terrasjes voor. Maar ze was helemaal serieus, ach denk ik waarom ook niet. Broodjes gehaald, kleine pakjes drinken en fruit had ik nog genoeg. Willy een en al vlijt, ze smeerde de broodjes, pakte het drinken, en maakte de koelbox klaar, die koelbox past precies onder mijn benen op mijn scootmobiel. Ik had een voordeel, ik nam mijn makkelijke stoel mee, ik kan er zelfs op gaan liggen, gniffel! Willy had ook de planning gemaakt, hoe we gingen fietsen, oeps, ik natuurlijk op de sco……..l, juist ja, gniffel! We gingen binnendoor richting Rothenbach grens, dat is op zich al een mooi natuurlijk stuk. We staken daar de grens over en gingen door een bosrijk gebied, richting Effeld.

Waar ook verschillende bankjes staan, in de schaduw of in de zon. Wij gingen in de schaduw zitten, en de koelbox ging open, broodje met drinken, lekker. We hebben er een tijdje gezeten, en hebben naar twee kevers gekeken, die op het pad evenwijdig liepen, maar een cm of veertig van elkaar, of die ruzie hadden? Na een half uurtje zijn we verder getrokken, richting Karken. Het weer was heerlijk, en ik zat makkelijk. Een mooie omgeving, ik had de eerste keer tijd van mijn leven om dat op een relaxte manier te bewonderen, dankzij mijn scootmobiel. Een half uur verder, zijn we weer gestopt, kon Willy even uitrusten, nieuwe fiets, nieuw zadel dat is even wennen. Voor de meanderende rivier de Roer stond een bankje langs het water. Fiets aan de kant, scootmobiel aan de kant. Weer wat te drinken gepakt, en zitten te genieten op een bankje van, op deze plaats hard stromende Roer. Later ben ik nog wat foto’s gaan maken, wat schetst mijn verbazing, een cm of twintig onder de wateroppervlakte lag een complete wc-pot. Dat ding zal er zelf niet gekomen zijn, dus er moest iemand zijn wc-pot kwijt, en dacht dump maar in de Roer.

Gezellig picnicken, of te wel een eetreisje

Willy had op de plaatselijke kaart gekeken, en had zich de route verder uitgestippeld, we gingen richting Orsbeck, de Roer aan de rechter hand volgen. Weilanden met koeien, en een stroomversnelling in de Roer, was ons deel. Die stroomversnelling, daar mag je echt niet inkomen, het water bruiste wit, en je zag de draaikolken. Van die koeien en die stroomversnelling moest ik gewoon foto’s maken. Toen richting het dorpje Ophoven, en van Ophoven weer richting grens, en waar kwamen we uit? Bij de Gitstappermolen, we hebben daar lekker het terrasje gepakt, die ober wist precies wat we wilden hebben. Heerlijk dat Bitburgertje, en een rosebiertje voor Willy. Eigenlijk heet het terras waar wij altijd zitten “De Huifkar Hoeve” omdat je van daaruit met een huifkar het nationaal Park De Meinweg opkan, richting St Ludwig, een Franciscaner klooster/college/internaat. 1 oktober 1976 besloten de Franciscanen St. Ludwig te verlaten. In 1990 neemt de Maharishi Mahesh Yogi zijn intrek in het klooster en sticht de Maharishi University of Management. Zo dat was een klein stukje geschiedenis.

Na een uurtje zijn we weer verder gegaan, door Etsberg, en de smalle landweggetjes weer op, waar we een gezellige schuil onderdak wisten, En weer zaten we op een bankje, en verorberden ons laatste broodje en drinken. Mensen kwamen voorbij gefietst, en genoten zichtbaar ook van het mooie weer, en de vrijheid en ruimte die ons Limburg te bieden heeft.
We zijn nog langs een bos meertje gekomen, met wilde ganzen, en toen maar weer naar huis. We hebben zo’n twintig km afgelegd, en dat vond ik best wel een stuk, omdat die fiets van Willy, nog moet wennen aan Willy. Ik dacht is dit nu picknicken? Het was meer een eet en snoep reisje, nu van mij mag dat morgen weer, als het weer het toelaat, heerlijk.

Koi's, anemoon met anemoonvis, ik met plastiek koi, loopbrug naar kasteel

Eigenlijk was ik nog een beetje stuk van ons treinreisje naar Scheveningen. Maar het werd weer goed weer, en een koi-show in de Kasteeltuinen van Arcen was ook niet te versmaden. Vooral omdat ik tegen Willy gezegd had, als we dan toch in Arcen zijn? Kunnen we na afloop ook gaan badderen in de thermaal baden. De badkleding lag in elk geval in de auto toen we gingen, gelukkig! Na een uurtje rijden waren we op bestemming, Willy had mij afgezet voor de loopbrug van het kasteel, waar de ingang dus was. En zelf ging ze de auto verstoppen, op de grote parkeerplaats die we langs de weg hadden zien liggen. Kwartier later was ze er weer. Ik had ondertussen eens naar onderen gekeken, vanaf die loopbrug, en wat zag ik, koi-karpers van zeker 75 tot 100 cm zwemmen, in helder groenwater. Er waren veel waterlelies op dat water, en er zwommen een paar eenden op. Een mooi gezicht hoe het kasteel uit het water omhoog komt, en zijn schaduw achterlatend, op dat zelfde water, reflecterend in de ochtendzon. Omringt door groene volwassen bomen, gewoon schitterend. We hebben staan kijken naar het idyllisch plaatje, en denk dan bij me zelf de wereld is mooi, waarom de mensen niet.

We zijn over de lange loopbrug naar binnen gelopen, maar het was ook nog steeds buiten. Het binnenplein van het kasteel was gezellig, schaduwrijk met veel planten en oude bomen. Mooi metselwerk ontbrak ook niet. We gingen langs de kassa waar we onze voorbestelde kaartje afgaven. En liepen de kasteeltuinen in. We zijn als eerste naar de koi-show gelopen, voordat het te druk werd. Het was vrijdag, het viel wel mee, maar zaterdags en zondags hebben wij van horen vertellen, kan je over de koppen lopen. De Holland koi-show duurt drie dagen, en altijd in de derde week van augustus. En dat sinds 1992, en is het grootste koi – evenement en show ter wereld. Op het terrein, waren tenten voor reclame en demonstratie doeleinden, maar je kon ook voer, en vissen en producten kopen die met de koi te maken hebben. In het midden van al die tenten stonden grote blauwe bakken, zeker wel 75 tot honderd met diverse koi-karpers van verschillende kleuren en maten. Niet alles was te koop er zwommen ook echte show vissen, die gekeurd werden. Maar ik stond met open mond te kijken hoe een Duits gezin, zonder blikken of blozen 400 euro betaalde voor drie vissen, van plus minus 30 cm. Ik heb ook nog wat gekocht, een stromingpompje voor mijn aquarium, kosten 15 euro. Dit jaar was er ook een bonsai boompjes show. Ze zijn heel mooi, sommige groot, maar erg veel kleine boompjes die een vermogen kosten. We zijn nog even in de aquarium afdeling geweest, maar dat viel tegen. Het mooiste rek was dat van Stendker, een begrip in de wereld van discusvissen.

ooievaars, pauwornament, authentieke Thaise vissershutje, mooie bloem, groene tunnel en waterdruppels van een fontijn

We zijn na een tijd toen we een beetje alles gezien hadden, buiten het terrein op een stapel pallets gaan zitten, en hebben van ons broodje met drinken genoten. Het was een doorgaans weg, en er liepen veel mensen richting uitgang, met grote zakken met koi-karpers. Soms moest een zak gedragen worden door twee personen, veel water voor een grote vis. Ik heb dan het idee, gaat die zak kapot met die dure vis, zegt dan ook iemand tegen je, mijn collega komt zo bij u. (reclame) Maar gelukkig zijn er ook verstandige mensen, die kopen een blauwe bak als verzekering, doen daar die zak met vis in, dus gaat die zak lekken of kapot kan die vis nog altijd rondjes zwemmen in die bak. Ook ornamenten vonden gretig aftrek, die werden op karretjes naar buiten geduwd, omdat die te zwaar zijn om te tillen. Ik heb zelfs mensen zien lopen met een groot biologische filter. Leuk is dat soms, net als op een terrasje, mensen kijken in hun doen en laten.

We keken de weg af, in de verte was een grote fontein, ik dacht mijn god is dat ver. Maar er was ook een bruggetje naar rechts, je kon niet zien waar die weg eindigde dus zijn we die kant opgelopen. Rozentuinen, rododendrons, velden met heerlijk ruikende lavendel, leuke ornamenten, water en zoveel soorten Hosta’s, een lust voor het oog. Ik heb overal even uitgerust, en tijdens dat uitrusten, kreeg ik weer die grote fontein in het oog, ik denk zijn we er nu al zo dichtbij? Weer een bruggetje over water, en we stonden bij een dierenparkje, witte pauwen, witte dam herten, zwarte zwanen en parelhoenders enz. Ik heb daar een hele tijd gestaan, ja, dieren trekken mij toch het meest. Willy was door gelopen, en ik zag haar zitten op een bankje, bij, bij die grote fontein die zo ver weg leek. Ik ben daar ook heen gesjokt, lekker wat drinken, om je heen kijken en genieten. Uit mijn ooghoeken zag ik ooievaars, ik denk daar moet ik ook heen, die heb ik nog niet in mijn foto verzameling. Zo gezegd zo gedaan, een kwartier later, stond ik bij die ooievaars, fotogeniek zijn ze wel, ik heb dan ook heel wat foto’s genomen. Enkel jammer van die ringen die ze om hun poten hebben.

Authentieke Thaise vissershutje

We liepen verder, we kwamen langs een rotstuin, waar 1 miljoen kilo natuursteen lag, een bamboe bos en een mooi ingerichte In de Oosterse watertuin, werkelijk adembenemend. Er stond in het water een authentieke Thaise vissershutje van hout op palen met veranda, zie foto. Je waande je zelf, in een Oosterse watertuin qua omgeving. Ik vond dit het mooiste van alle andere mooie tuinen hier op het landgoed.

Het was ondertussen een uur of vijf, en we liepen naar de uitgang, ik strompelde meer, ik had pijn in mijn kuiten, en de scharnierende onderdelen van mijn benen en mijn voeten (enkels) Daarbij vechtend met de regelmaat van het ademen, waarbij ik zelf iets fout doe, maar ik weet niet wat. Willy zegt ik vergeet te ademen soms, maar hoe kan je dat in hemelsnaam vergeten, ik merk het niet tijdens dat ik het vergeet, in een keer loop ik dan ook te hijgen. Zelfs als ik zit, en niets doe kan ik het krijgen. Stom. Ik bleef bij de ingang/uitgang van de Kasteeltuinen staan, en Willy ging de auto zoeken op de grote parkeerplaats, om mij dan op te pikken. In een vloek en een scheet waren we bij de thermaal baden in Arcen. Waar ik weer een compleet arrangement nam voor de avond, dus met eten. Eenmaal in het water van 34 graden, voelde ik de moeheid uit mijn benen vloeien, heerlijk! Ik heb zeker een uur staan luieren in een bubbeleiland, ben toen wat met de stroom meegelopen een aantal rondjes, en mijn benen deden al minder pijn. Later nog een paar keer naar de onderwater straal massage, en de stralen gericht op mijn been spieren te laten inwerken. We hebben lekker gegeten, weer in het bad geweest en de avond was dan ook heel erg snel om, jammer!

Oosterse tuin, koi's, witte dam herten, libelles voor fontijn, witte pauw, witte damherten, kasteel en een waterval

Eenmaal in de auto naar huis, begon ik moe te worden, en ik voelde dat mijn rechterbeen een eigen leven begon te lijden. (trekken) het is geen rot gevoel, het is haast of het been dan aan het ontspannen is, maar je hebt dan geen controle meer over het onderste gedeelte, aanhechtingspunt van voet en been. Thuis ben ik dan ook meteen in bed gekropen, ik voelde mijn been nog een paar keer zwabberen, en viel weg in dromenland. Je zou zeggen na zo’n week, dag je moet slapen als een roos, niets is minder waar, twee en een half uur later zat ik in het donker in de keuken op een stoel een stuk fruit te eten. Ik slaap de laatste weken in etappes van twee en een half tot drie uur. Dus ik slaap geen hele nacht door, gek is dat, hoe komt dat nu dat je depressief wordt. ( hartfalenpolie, huisarts)

Maar goed het was een geweldige mooie dag, ook die dag kan mij niemand meer afpakken. Geen deurwaarder, geen kabinet, geen kinderen of familie, gewoon helemaal niemand. Zucht! van verlichting.

Dit vind ik nu stoer uitziende e-locs, onderaan rechts echte wagons.

Morgens vroeg op gestaan, we zouden met de trein naar een dagje Scheveningen gaan. Maar ik heb vochttabletten (plastabletjes) En dat duurt zeker twee uur voor dat je dan de deur uit kunt. Het zag er goed uit buiten, de zon scheen uitbundig en de temperatuur liep op, dus het beloofde een schitterende dag te worden. Ik had wat broodjes gemaakt, en een stukje droogworst en wat te drinken klaarstaan. Dat werd gedaan in een afgeknipte koeltas, samen met twee ijskoelers (koelelementen) Zo, hebben we in de trein tenminste wat te snoepen. Na die twee uurtjes plastijd, zijn we naar het NS station in Roermond gereden, Willy zette mij af, en ging een onderkomen voor de auto zoeken. Ik liep ondertussen richting perron twee, natuurlijk aan de andere kant van het spoor (trappen) Gelukkig had de NS voor mensen zoals ik ook een lift laten maken, waar ik dus gretig gebruik van maakte. Ik ben lekker op perron twee, op een zonovergoten bankje gaan zitten, in afwachting op Willy en de trein richting Utrecht. Daar moesten wij overstappen om in Den Haag te komen.

Ik had een tijd geleden bij Blokker in Roermond aan goedkope treinkaartjes kunnen komen, voor een hele dag reizen, het maakte niet uit waarheen, voor 27.50 euro, met twee personen. Vroeger had je dat ook, zomertour, vier dagen reizen met het hele gezin voor 75 gulden. Nu mag je één dag reizen voor het bijna tweevoudige bedrag, en dat noemen ze dan een zomer aanbieding. Schrikbarend duur is de trein, trouwens het hele openbaar vervoer. Dat ze voor de zomers de trein ook toegankelijk maken voor de minder bedeelden, minimumloners e.d. Zou een goede zaak zijn. Die trein rijdt toch wel, met veel mensen of bijna lege wagons.

We hebben nog lekker wat in de zon gezeten, en naar de bedrijvigheid gekeken op het station, als je lang niet met een trein gereisd hebt, is dat allemaal wel leuk om opnieuw te zien. Onze trein was precies op tijd, zo’n moderne twee verdiepingen trein. Ik ben tamelijk blijven hangen in het verleden, dus ik vind een dergelijk “moderne” trein niets, ze hebben geen uitstraling, met hun vrouwelijke ronde vormen. Nee, wat ik mooi vind is een echte E- locomotief of een Diesel locomotief, met daar achter een op elkaar afgestemde set wagons. En het liefste die wagons, met zijgangpad, en comfortabele coupés. Ha, ha, ik weet nog vroeger, als je van Vlissingen afkwam met de trein, dat die mahonie houten bankjes had, ziet mooi uit, maar je kreeg er ook een houten kont van. Héél vroeger, en dat kan ik mij heel goed herinneren, ben ik met de trein naar Duitsland gereden. Een tante en oom bezoeken, die woonden toen der tijd in Bielefeld. Bij elke bocht die ik de trein voelde maken, zat ik met mijn neus tegen de ruit, want de trein werd getrokken door een echte heuse stoomlocomotief. In de bochten, gelukkig zaten we ver achterin de trein, kon je de dampende stoomlocomotief zien. Later ben ik door de trein heen helemaal naar voren gelopen, en kon ik de kolentender zien vanuit het raampje van de afsluiting van het harmonica stuk van de wagon. Het was al spannend om van wagon naar wagon te lopen, die schuivende loopplaten in de harmonica stukken spraken tot veel fantasie en jongens verbeelding. Je hoorde de trein van zó dichtbij over het spoor gaan, piep, dekkedeng, en lucht, overdruk op de luchtketels, remboesters en slangen. Het was helemaal mooi als de trein over wissels ging, en je was dan in het harmonicagedeelte, die loopplaten werden helemaal uit het verband gerukt, en dan het geluid, piepend haast gillend over die wissels. De wagons zeker vijf en veertig graden uit elkaar. Later ben ik naar een stoomdagen show geweest, en als een dergelijk zwart bakbeest optrok, of voorbij kwam kreeg ik kippenvel van het geluid, en de kracht van de water zwetende stoommachines. Het was een keer, jammer. Liefhebbers kunnen hier klikken, deze drie foto’s zijn door mijzelf gemaakt en ontwikkeld. Stoomlocomotief Bouwserie 50 3564-7, Harmonicastuk tussen twee wagons en mijn brommertje bij de stoomlocomotief, om de verhouding in beeld te brengen.

Reisje richting Scheveningen

Terug in de stresstijd van 2009, want we gingen naar Scheveningen met een moderne tweehoog trein. Ach, ik vind het wel eens lekker zo wegdromen in het verleden, toen de mens nog meer tijd voor andere mensen had, en voor zichzelf. Wij waren bovenin gaan zitten, en toen die trein eenmaal reed, was het net of je in een schommelwieg zat, van links naar recht, van rechts naar links. In Utrecht moesten wij overstappen, en kregen we naar Den Haag een trein zonder verdiepingen, deze schommelde ook niet zo. Den Haag is tevens het eindpunt van die trein, gewoon er is geen spoor meer, er staat domweg een stootblok. We hebben bij de informatie balie van de HTM, strippenkaarten gekocht. En zijn we naar de tramhalte gekuierd, waar al een massa mensen stond die ook naar het strand wilden gaan. De strippenkaart werd al op de halte afgestempeld door een HTM medewerker. Ik denk dat wordt nog wat met instappen, en daar kwam de tram, en of je het geloofd of niet de deuren van die tram precies voor mijn neus, ze gingen open en ik plofte mij meteen in een van de stoelen neer. Veel mensen moesten staan, ik moest denken aan de varkensgriep, veel mensen op een kluitje, in een gesloten ruimte. Hopelijk was niemand verkouden. Acht, negen haltes verder waren wij in Scheveningen, het was gezellig druk, en in de stralende blauwe lucht zag je twee silhouetten van hoge gebouwen. Voor onze begrippen dus hoog. Aan de andere kant zag je het Kurhaus, en in het midden daarvan de ingang van een winkelcentrum. En daar moesten we heen, door het centrum gelopen, roltrappen af, schuifdeuren door, daar was ze dan de zee! Op de boulevard stonde in het midden banken van beton gemaakt, daar hebben we met een beker slushijs een half uur in de zon gezeten met uitzicht op zee, en de Pier, echt genieten. Ook leuk vond ik de zeemeeuwen die de zuiverste bedelaars zijn geworden, en niet erg bang zijn voor mensen. Willy ging nog even naar het Kruitvat om wat zonnebrand olie te kopen, raar eigenlijk, een Kruitvat, op een strand boulevard. Maar wij Nederlanders zijn dan ook heel economisch ingesteld. Als we een dubbeltje kunnen verdienen zullen we het niet laten, om de pepernoten, eind augustus al te verkopen. Wat! Jagen en stressen, hoe kom je daar nu bij.

Ik was vast naar de pier gelopen, op mijn snelheid, en ik was jaloers op mensen die voorbij reden in een scootmobiel, om de vijftig á zeventig meter moest ik gewoon even stoppen. Pijn in mijn onderrug, borst en buikspieren, en voelde langzaam maar zeker mijn kuiten opspelen. Fijn hoor dat revalidatie programma, maar niet heus. Ik stond daar in de schaduw, gebogen over een hek, foto’s te maken, en dacht, het strand kan ik niet op, dat mulle zand breekt mij anders zwaar op, en ik moet nog de rest van de dag. Ik ben dan ook niet op het strand geweest. De golfslag zag mooi uit, en het strand lag, zat en speelde een massaal aantal mensen. Ondertussen was Willy van het Kruitvat terug, en ze had mij weer gevonden, we zijn toen maar de pier opgelopen. De eerste de beste gelegenheid, hebben we wat te drinken gekocht, en zijn we buiten op het balkon van de pier gaan zitten, maar ik hield het daar niet lang vol, windstil, en een hete zon was niet een heel erg goede combinatie, het koude zweet brak mij van alle kanten uit. Dus maar weer de pier op in de schaduw. Gek ik kan wel uren op mijn scootmobiel rijden, in de volle zon, dat vind ik heerlijk.

De Pier in Scheveningen

Komen we langs een kraampje op de pier, ik wist niet wat ik zag. Dat kraampje verkocht, lingerie, maar niet gewone lingerie, maar heel gewaagde lingerie. Uitgebreid met aangeklede paspoppen en dergelijke. Het was geen gezicht die rode broekjes, reetveters, bh’s met gaten en doorschijnende andere rotzooi. Op een toeristenpier, waar het stikte van de kinderen. Dit verwacht je in een stil stads straatje, maar ik zal wel ouderwets zijn. Er stond een deur open naar “Schateiland” een kinderspeeltuin/plaats. We hebben daar een tijdje gestaan, heerlijk in de schaduw, met een lekker briesje wat van zee kwam. Vandaar uit kon je ook mooi het Bungy jumping zien, ik heb er dan ook een paar foto’s van gemaakt, ik had dat trouwens nog nooit in het echt gezien. Ik bood Willy aan om een keer te springen, ze vond mij heel lief maar weigerde elke vorm van springen aan een stuk elastiek. We zijn we naar binnen gegaan, en het einde van de pier is een soort van bistro, café, je kon er in elk geval zitten, als je wat bestelde. Ik zag een meisje met een portemonnee aan haar riem en een zwarte schort. Ik zwaaien, vriendelijk roepen toen ze voorbij kwam, maar we bleven op ons droogje zitten. Na een kwartier, half uur had ik er genoeg van, ik zeg tegen Willy op de boulevard heb ik een Italiaan gezien, we gaan daar heen, dat liet Willy zich geen twee maal zeggen.

We liepen langzaam richting uitgang van de pier met de nodige stops, dan baal ik als een stekker, dat ik zo’n stukje niet in een keer lopen kan. De boulevard overgestoken, en in het betreffende Italiaans ijssalon, ingedoken. Als je de ijskaart ziet, begin ik al te watertanden, maar ik had weer vlug gevonden, een aardbeien sorbet, en Willy iets met vruchten. Later hebben we nog een stukje boulevard gekuierd, langs diverse kramen. Er was een standje met papagaaien, diverse kleuren en een combinatie van kleuren, je kon met zo’n papagaai op de foto, leuk idee vond ik dat. Die beestjes waren helemaal tam, en zaten dan ook los zonder ketting of riempje op hun stok. Verder nog van die portret tekenaars, maar die hebben we al van ons samen, getekend op een feestje van Kinderspeeldorp Pee Wee. We hebben nog op een betonnen bankje gezeten, en alles aan ons voorbij laten gaan. Toen was de middag alweer om, en zijn we terug gelopen naar de tramhalte, waar weer een massa mensen stond voor naar Den Haag Centraal te rijden. De strippenkaart kon weer gestempeld worden door een HTM medewerker, is wel zo makkelijk, hoef je niet te stempelen in de tram. Het is echt waar, er stonden weer een massa mensen, ik dacht nog net zo’n geluk als vanmorgen, de deur voor mijn neus van de tram zal wel niet lukken. En daar kwam de tram, de laatste deur van de laatste wagon, precies voor mijn neus. Ik had geen tijd om mij te verwonderen, en ben gelijk achteraan in de tram gaan zitten, zodat ik op het spoor keek, Willy had ook meteen een plaatsje. De tram was bij het wegrijden van de halte tjokvol, toen besefte ik pas, dat ik er nooit op zou wedden, of een bedrag inzetten, of een tram met de deur precies voor mijn neus stopt.

Den Haag Centraal aangekomen, waren we aan het kijken welke trein, welk spoor. Toen werd er omgeroepen dat alle trein bewegingen van en naar Utrecht gestremd waren, door een stroomstoring. Nieuws wat later in de krant stond staat, klik hier! Fijn en nu? Navraag gedaan, ja, mevrouw, meneer u kunt over Rotterdam, dus wij de trein naar Rotterdam gepakt. Aangekomen in Rotterdam, weer navraag gedaan bij een NS medewerker. Ja, meneer, mevrouw, deze trein vertrek naar Utrecht over een paar minuten.
Wij blij want dan kon Willy naar de onlangs geopende Starbucks Coffee een koffiemagnaat die in het beloofde indianen land, zijn grondvesten heeft. Ze verkopen mierenzoete koffie, in kartonnen bekertjes, voor een prijs daar zet je thuis de hele week koffie van. Maar goed ik had het beloofd, ikzelf wou namelijk naar de ongezonde muur, waar junkfoot uitkwam, die ik vanmorgen in Utrecht had gezien. Dus alle twee de wensen zouden uitkomen, ha, ha net als Aladin en de wonderlamp. Dus wij naar Utrecht met die trein, voor Utrecht moesten we stoppen, ik keek uit het raam en zag meer treinen stilstaan, met mensen erin. Stuk voor stuk werden de treinen het Centraal station van Utrecht binnen geloodst. Een maal uit de trein, en naar boven met de roltrap kom je in het winkelgebied Hoog Catharijne. We zijn eerst naar de “ Junkfoot muur” gelopen, dat zijn van die muren die zie je niet bij ons, of je moet de stad in. Een frietje moest je nog gewoon aan de balie bestellen, maar de snacks lagen op mij te wachten achter raampjes, leuk. Toen we genoeg muntgeld kwijt waren, zijn we naar het heiligdom Starbucks Coffee gegaan, Waar Willy naar binnen liep en een kartonnen beker koffie bestelde.

Strand, politie, politiebootje in water, Rotterdam CS, lege informatie borden op CS Utrecht

We zaten, lekker op het terrasje van Starbucks, naar de mededelingen te luisteren van de NS, het was een puinhoop. Ik had nog nooit zoveel mensen op een kluitje gezien in een stationshal. Het mededelingenbord, van hoe laat treinen vertrokken en waarheen was helemaal leeg. Af en toe kwam er een bericht, wegens bla.bla….. geen treinen. Na een uurtje werd er omgeroepen, dat ieder een ten compensatie een bak koffie kon gaan halen bij de kiosk. De NS is altijd al royaal geweest.  Anderhalf uur later kwam er schot in de zaak, mondjesmaat, vertrokken treinen naar verschillende bestemmingen. Dus nu opletten, wij moesten richting Maastricht, en dat zou omgeroepen worden. Het was een leuk gezicht, steeds als een trein een bestemming kreeg, zag je mensen massaal de kant van het betreffende perron opstuiven. Kuddedieren doen dat ook, als ze weten dáár is wat te halen. Uurtje later waren wij aan de beurt, richting Maastricht, en we gooiden ons leven in de weegschaal, om mee te komen met die kudde mensen. In de trein kon je haast niet lopen, zo druk. Willy zag een plaatsje waar een koffer opstond, en vroeg aan die mensen of ik daar mocht zitten, i.v.m. ziek. En dat mocht gelukkig. Willy moest jammer genoeg, een aantal stations blijven staan. In Eindhoven mochten we uit deze veewagon, om over te stappen in een normale trein naar Roermond. De terugreis heeft dan bijna zes uurtjes geduurd. De heenreis was twee uur en drie kwartier. Gaan wij eens met de trein, ik kan mij nu ook voorstellen dat mensen die elke dag naar het werk moeten, met de NS af en toe helemaal gefrustreerd zijn.

Al met al een leuke dag, een treinreis anders dan anders, mooi weer, wat wil een mens nog meer.

Kraanvogel, Giraffe, Hollandse Geit, en Oeros. Zie ook mijn, FotoLog Bubbelgluppie

Zaterdagavond, hondenmandje op Willy’s nieuwe fiets gemonteerd, vier schroeven, twee stukjes gripplastiek en twee rubber matjes, voor onder de klem om het stuur niet te beschadigen. We zijn in de berging begonnen met het monteren, en in de keuken met fiets en al geëindigd. Wat een gefriemel, om met dikke vingers een schroefje op de juiste plaats te houden, om tegensputterende rubberen matjes, én twee gripplastiekjes én twee aluminium beugels te monteren op de stang van het fietsstuur. En dat met twee brillen op, en de bril van Willy die de boel bij elkaar wou houden, maar toen was er geen plaats meer voor mijn handen met een steeksleuteltje en een inbussleutel. En Chica en Lara maar kijken wat gaat er nu gebeuren, fiets in de keuken en dat mandje stond de hele week al op de grond met kussen om Lara te laten wennen aan dat “ding”

Na ons klusje, gingen we richting Huifkar Hoeve, het terrasje opzoeken, het was nog zonnig. Willy op de “Norton” en Michael op de “BSA” Lara zat prinsheerlijk op een zwabberende fiets, Willy moest even wennen aan het extra gewicht aan het stuur. En Chica zat koninklijk op de voetenplank van de scootmobiel, en keek om zich heen, of ze de koningin zonder dat belachelijk hoedje zelf was, in of op de koets. Chica zwaaide niet, maar kefte af en toe naar een hond die met zijn baasje liep, “Hé kijk mij, ik word gereden”  Onderweg kwamen we langs een meertje waar veel wilde eenden en wilde ganzen zaten, maar ook een eigenaar van drie loslopende honden. Dus we rijden aan dat stel voorbij, die honden reageerden bijna niet op de bevelen die de eigenaar gaf, en een van die honden kwam dan ook als een speer naar mij en Chica toe gelopen. Die hond stak zijn kop al uit naar Chica, maar kreeg opeens een ingeving, oeps! Mijn baas is boos. Dat liep dus weer goed af. Zelf heb ik de honden altijd aangelijnd, en ik heb dat vaker meegemaakt, dat een loslopende hond het op een spurten zette om naar Chica toe te gaan. Maar zeg je tegen die mensen, als je de hond niet onder controle hebt, doe hem dan alstublieft aan de lijn. Dan flippen de meesten uit, ik heb zelfs al een verwijt naar mijn hoofd geslingerd gekregen “ach, dat is weer een dorpeling, die weet niet beter” Zelf reageer ik dan al niet meer, omdat ik geen dikke gouden ketting met een afbeelding van mijn hond om mijn nek heb. Is dit nu omdat mensen dommer of brutaler worden?

Onderweg zag ik ook nog een Slechtvalk, op een afrasteringpaal zitten, ik zeg tegen Willy, kijk wat een mooie kans, het dier zat op ongeveer 6 meter, van mij af. Dat was een mooi plaatje geweest waar ik al zo lang op wacht, maar een probleem, mijn camera had ik ditmaal thuis laten liggen, balen dus. Het was nog gezellig druk op het terras, en Lara had zich kranig gedragen, in dat honden fietsmandje. Een tafeltje uitgezocht, en we zijn lekker gaan zitten, nadat ik de honden drinkbak bij onze tafel had neergezet. Ik bestelde mij een Bitburger, Willy een kersenbier, en voor de hondjes ieder één frikadel. Ik zeg nog doe die frikadellen ieder in een apart plastiek bakje, alstublieft, het voor die twee hondjes. Ja, meneer dat zal ik doen. Wij hadden ons drinken al, komt die ober met één bordje waarop twee frikadellen lagen. Zonder vork of mes, of servetje. Ik wou eerst reageren, maar ik dacht wat zou je moeilijk doen, ik kom hier voor de gezelligheid. Dus Willy met de hand die frikadellen klein gemaakt, laten afkoelen, en Chica en Lara ieder één frikadel in kleine stukjes op de grond gevoerd. Is dit nu omdat mensen dommer of brutaler worden?

Zondag zouden we weer naar het Gaiapark in Kerkrade gaan, maar toen ik morgens opstond was het een grote trieste bedoeling buiten, het was zwaar bewolkt, 12 graden en vochtig. Ik dus weer balen als een stekker, wanneer krijgen we een zomer die eens stabiel van aard is. Toen maar van alle ellende op de bank gekropen, nadat ik de internet kranten had door gekeken. Ook maar allemaal ellende in die kranten, weinig leuks of hoopvols hadden ze niet te melden. Chica nestelde zich ook maar vlug in de holte van mijn benen, of ze wou zeggen goed idee baas. Rond twaalf uur kwam Willy, Chica halen, ze kwam later met de auto terug. We hebben nog even op de buienradar gekeken, en volgens ons en die buienradar was het in het zuiden zonnig. Camera gepakt, wat te drinken voor onderweg, en wegwezen! Hoe meer we naar het zuiden gingen, hoe lichter het werd, en in Schinveld scheen de zon al, zo dat was al een stuk vriendelijker voor de mens.

Ik vind het leuk in het Gaiapark, het enige waar ik me gisteren al druk om het maken was, hoe gaat het met lopen, bergaf zou wel gaan, maar ik moest ook weer naar boven. Willy heeft mij de vorige keer met een rolstoel van het Gaiapark gehaald, lief, maar ik voelde mij er niet gelukkig bij. Onze abonnementen waren nog geldig tot eind van de maand, tjonge wat gaat een jaar vlug.  We zijn naar de Oerossen gelopen, waar je onderdak, langs en zeker tien meter balustrade de dieren kunt bekijken, ons standpunt was uiterst links, tegen de linker wand aan, omdat ik van dat standpunt de mooiste foto kon maken. Er was verder niemand onder het afdak.

Wij gaan met ons tasje naar de dierentuin

Ik stond mijn camera in te stellen, Willy stond naast mij. Komt daar een horde kinderen met ouders en veel kabaal naar binnen. Er was zeker nog negen meter balustrade plaats over, maar waar moesten ze staan? Juist precies daar waar wij stonden, en ze maakten lichamelijk contact met Willy. Je voelt je dan opgesloten, je durft niets te zeggen tegenwoordig, dus zijn we maar weer gegaan. Het was net of je in de super staat voor een koeling of vitrine, om iets uit te zoeken, en je wordt dan weggeduwd onderhand, door iemand die toevallig ook daar moet kijken waar wij kijken. Is dit nu omdat mensen dommer of brutaler worden?

We hebben ons later een terrasje gepakt, het was onderhand schitterend weer geworden, en het leek ons heerlijk toeven op het terras. Willy een espresso, en ik een pusch-up waterijs. En we genoten van de omgeving, mensen en ontevreden schreeuwende verwende kinderen. Tijdje later komt aan die tafel achter ons ook een familie zitten, de tafels zijn voor vier of vijf personen. Die familie bestond uit zes personen, dus er werd even flink geschoven met stoelen en de tafel. En één mevrouw, ging zitten met de rug uiteraard naar ons toe, maar als ik naar rechts keek zag ik Willy niet meer, en keek naar het profiel van de vrouw, die nog geen vijf minuten haar mond houden kon. Als ik wat tegen Willy wou zeggen, moesten we naar voren komen, zodat we elkaar zagen en konden we wat zeggen. Dus die vrouw had zich lekker met de rug naar ons toe tussen ons ingenesteld. We hebben ons drinken opgepakt, en zijn ergens anders gaan zitten, met uitkijk op de giraffen en struisvogels. Daar hebben we wel lekker en ongestoord kunnen zitten. Is dit nu omdat mensen dommer of brutaler worden?

We zaten daar lekker, toen viel mij wat op. Voor mij zat op een bankje, een vrouw met een man. Tussen die vrouw en die man stond een tas, die tas was beslist geen nep, en ook geen geprinte tas, omdat ik haartjes op die tas zag. Een dierenliefhebster, met een velletje van een giraffe waar een tas van was gemaakt. En waar was dat stel naar aan het kijken op dat bankje met die giraffetas tussen hun in, juist, naar de giraffen. Is het zelfde als ik met een berenbontjas ga kijken naar de beren. Is dit nu omdat mensen dommer of brutaler worden?

Ondertussen was het weer tijd geworden, om de beklimming te maken naar de uitgang. We komen nog langs de dwergezels, ik denk even nog een paar plaatjes schieten, en gelijk een smoes om uit te rusten. Het zelfde verhaal als bij de oerossen, een heleboel plaats, en wie wordt er op de tenen getrapt door een kind, ik dus. De rook uit mijn hoofd kwam een beetje vrij en ik mopperde wat tegen dat blaag, zegt Willy zeg maar niet teveel, de ouders staan daar, ik kijk, diverse tatoeages sierden de kleerkast van pa, moeder een piercing door de neus en onderlip, en een door haar navel, het truitje wat ze aanhad zo kort, dat je wel moest kijken. Daarmee wil ik niet zeggen dat iedereen met een piercing of opvallende kleding niet voor rede vatbaar zou zijn. Tja, ik kon beter de mond houden. Is dit nu omdat mensen dommer of brutaler worden?

Zo we gingen weer naar boven, richting uitgang. Ik heb onderweg nog twee keer even moeten rusten, maar liep trots het Gaiapark uit. Aha, geen rolstoel vandaag, op eigen kracht weer boven gekomen. Ik had wel pijn aan mijn kuiten, en de rug, de ademhaling was van slag af maar ik was best tevreden.

We zijn toen naar Heinsberg in Duitsland gereden, omdat we gingen eten bij een Grieks restaurant Hellas. We werden begroet, wilt u buiten gaan zitten of binnen. Nu het was nog steeds het mooiste weer, en met de winter konden we nog lang genoeg binnen zitten, dus we gingen buiten zitten. Mooi langs een rozenstruik, waar ik later natuurlijk weer in bleef hangen, doornen zijn scherp. Een biertje en een espresso, en de menukaart en twee glaasjes Ouzo. Mijn Ouzo heb ik aan Willy gegeven, 40% alcohol leek mij geen goede zaak als je nog tijdens het eten medicijnen moet slikken.  We hadden besteld, en kregen een tijdje later ieder een groot bord eten, waar je al honger van kreeg als je het zag, en rook. Daarbij een grote salade, met diverse groentes, ik krijg dan van Willy altijd de pepers. Het had voortreffelijk gesmaakt, we hebben nog een lekkere ijscoupé besteld als afsluiting.

Al met al, twee leuke dagen waar ik echt van heb genoten. En ik zeg maar zo, die dagen kan ons niemand meer afpakken.

Mooie uitvinding, zo'n scootmobiel. Hulpmiddel, toerkarretje, zonnebank en mijn reserve benen.

Weerman Piet Paulusma van SBS, zondag 2 augustus het avonds, mensen we krijgen het warm, minstens een hele week mooi zonnig, warm weer. De kranten maakten ook al een dergelijk drukte en heisa, of we in een periode zouden komen, van uitdrogingsverschijnselen. We moesten maar flink water drinken, en ons koelen. Ik helemaal blij van al die ophef, ik denk eindelijk daar is ie dan de zon! Die drukte heeft letterlijk en figuurlijk vier en een halve dag geduurd, nu zit ik alweer met een vest aan bovenstaande te schrijven, en ik denk dat ik ook wel de rest met mijn vest aan schrijf, brrrr. Maar goed, die vier en een halve dag, waren mooi, niet enkel voor lijf en leden, maar ook voor de bovenkamer.

Maandagmiddag in de tuin begonnen met het genieten van het weer, morgens was het nog heiig en bewolkt. Omdat ik het nog niet zo vertrouwde ben ik niet weggegaan, ze beloven wel vaker goed weer, en je komt drijfnat thuis.

Dinsdag: Willy vrij, wat gaan we doen? Het verveelt mij echt niet, want we zijn wéér naar het thermaalbad in Arcen gegaan. Dit is de vijfde keer op een tamelijk korte periode. Willy en ik vinden het geweldig, dat warme water in combinatie met die warme lucht en stralende zon. Je hoeft er niet voor naar Kreta, want ik denk, je merkt het verschil niet. We hebben dit maal niet gegeten, in het thermaalbad Arcen, omdat ik weer eens lekker ongezond wou doen, na het zwemmen, Dus in Velden de plaatselijke snackbar opgezocht. Waar we heerlijk culinair gegeten hebben, frites, loempia met een snack. Daarbij een heerlijk koud flesje Sprite. Ook al ben ik hartpatiënt, ook ik heb behoefte aan junkfood, en ik zeg maar zo, met mate, hoewel ik me steeds vaker betrap op ondeugend eten en drinken. Ik ben dus Bourgondisch ingesteld als Limburger zijnde, ik heb altijd graag gegeten en gedronken, maar geen distillatieproducten, af en toe een biertje en ik was helemaal content.

Maar volgens de hartfalenpolie, zou dit afgelopen moeten zijn, en ik hoef nog net niet op een houtje te bijten. Maar goed, ik heb ooit eens voor mijn tweede hartinfarct, toen ik nog overspannen was volgens de huisarts, honderd dertig kilo gewogen. Mijn buik kwam tegen het stuur van de vrachtwagen aan in die tijd. Nu weeg ik nog maar acht en tachtig kilo. Dat teveel aan kilo’s was ik trouwens in vier maanden kwijt, door wilskracht, en inderdaad niet meer ongezond en veel te eten. Daarbij dronk ik eens stuk minder, maar wel gezonder, tomatensap en dergelijke. Ik was wel eens duizelig, morgens als ik opstond, gewoon afgezwakt, maar toch doorgebeten, ik moest van het overgewicht af, en de arts in het ziekenhuis heeft er toen veel bewondering voor gehad.

Diverse items die ik uit mijn ooghoek zag

Woensdag: Willy werken, stralend weer, en een scootmobiel in de berging, dus het was niet moeilijk om een keus te maken wat betreft wat zal ik gaan doen. De accu’s van schootmobiel en het fototoestel waren helemaal opgeladen. Mijn thermostasje gevuld met ijselementen, en drinken, Chica naar Lara gebracht. En het dorp uit op mijn scootmobiel. Ik weet nog steeds niet de werkelijke aceradius van mijn scootmobiel, dus ik ben voorzichtig. Ik dus weer naar Kinderspeeldorp Pee Wee, waar een stopcontact is. Maar nu met volle snelheid, wat ik vorige keer niet gedaan heb, stroom sparen. Nu gebruikte ik dus meer stroom, en ik ben hier en daar wat omgereden. Heb foto’s gemaakt, bijvoorbeeld, van een toegangspoort van een oud kerkhof, een binnenplaats van een herenboerderij en de aangeschafte Pipowagen in de kinderboerderij van Pee Wee. Deze is een oude schaftkeet, die opgemaakt gaat worden als een echte Pipowagen, met bordes. Later weer naar huis gereden, en echt ik had nooit gedacht dat het op een scootmobiel zo genieten was, voor ik het wist reed ik weer Herkenbosch in. En ik had nog genoeg stroom op de accu’s, zonder dat ik een stopcontact heb hoeven te gebruiken bij Pee Wee.

Bouwkeet omtoveren tot een echte Pipo de Clown Wagen

Donderdag: Tot nu toe had de berichtgeving over het weer gelijk, weer een stralende dag met opstaan, dat belooft veel goeds. Mooi zonnig weer + scootmobiel = wegwezen. Accu’s waren die nacht opgeladen, dus volle tank. Nu ben ik van mij uit naar de grens Rothenbach gereden, heb me staan vergapen aan Duitsers die warme vis aan het eten waren bij een viskraam, warme vis, het was 31 graden! Even over het terrein gereden waar diverse kraampjes zijn, maar peperduur. Toen ben ik naar de Gitstappermolen gereden, daar was het ook al druk, de speeltuin was niet vol, maar ook niet bepaald leeg. Op het terras was het aan ene kant van de weg, bijna vol, en aan de andere kant leeg. Raar gezicht. De watermolen die in werking was vind ik ook altijd wel een mooi gezicht, dus ook daar maar even kijken.

Toen ben ik Duitsland ingereden, volgens mijn groene kaart voor mijn scootmobiel mag dat, ik mag enkel niet naar Rusland met mijn scoot. Dat zou anders ook een uitputtende rit worden zeg, maar ik kan mij voorstellen, dat iemand zijn scoot in een busje doet, en naar Rusland op vakantie gaat, en dan mag die persoon de scoot niet gebruiken. Maar goed ik zat in Duitsland, ik zag een bordje Effeld, ik door het koele bos richting Effeld, dan kom je ook nog langs de Effelder-Waldsee, een groot uitgebaggerd bosmeer midden in de natuur, werkelijk schitterend. In Effeld ben ik weer omgedraaid, en ben heel rustig door het koele bos, terug gereden naar de Gitstappermolen. Waar ik het terras ben opgereden, en heb mij laten verwennen, met een koel beslagen groot glas Bitburger bier.

Gewoon, een kip, Gitstappermolen, Het donkere bos, Fontein Etsberg, Op het land

Eigenlijk is die scootmobiel van mij ook een heerlijk rijdende zonnebank, mijn armen waren bruin geworden, mijn gezicht een kleurtje, en mijn benen, tja, rood, kleurtje of was gewoon de melkflessenkleur er van af? Maar ik vond het heerlijk rijden in die warmte, beetje rijwind maakte het voor mij ideaal. Van de Gitstappermolen ben ik naar Etsberg gereden, waar ik nog foto’s heb gemaakt van de fontein, en de appelboomgaarden die rijkelijk beregend werden met water, voor een sappige appel. Ik heb daar bij die fontein nog lekker in de schaduw gezeten, ik ben altijd bang voor verbranden, want dan is de lol zo over. Ik pak mijn mobieltje, ik kijk op de klok, ik denk is het al zó laat? Oei, vlug naar huis anders krijg ik niets meer te eten. Avonds mocht Willy nog een doosje uitpakken, die in de gang stond, en daar zat een nieuwe fiets voor haar in, verrassing! Ze had een keer aangegeven, dat ze nu best wel een fiets wou hebben, zodat we samen, iets in de buitenlucht konden ondernemen, in plaats van altijd die auto te pakken. Ze was er in elk geval héél blij mee.

Appelbomen, Beregenen, Boerenerf, Omgeving, Poort naar huis

Vrijdag: op die nacht van donderdag en vrijdag na die mooie rit van gisteren, heb ik de accu’s van mijn scootmobiel niet op geladen. De wijzer zat op meer dan een kwart van het groene vak. Ik wou dus uit proberen hoelang en hoeveel ik kon rijden op de scoot. En had in gedachte, nu blijf je maar eens in het dorp, uit veiligheid overweging. Willy was werken, met die warmte, het is best wel warm in de binnenspeeltuin van Pee Wee. Maar wat schetst mijn verbazing, ik hoor de sleutel in het slot van de voordeur, Chica loopt de gang in, en Willy staat in de gang, het was niet druk, dus ze dacht ga maar eens eerder naar huis, kunnen we nog wat doen vanmiddag. Dus ik op de scootmobiel, niet opgeladen, Willy op haar nieuwe fiets héél rustig naar de Gitstappermolen gereden, en ons op het terras te laten neer ploffen. Genieten! Op de terugweg, nog een zak met James appelen gekocht, het geld moesten we in de brievenbus gooien, dat zie je niet veel meer, vroeger was dat normaal. Ik maak van een deel van die appelen, doe overigens lichtzuur zijn, een koele fruitsalade. En nog even het vermelden waard, mijn scoot heeft het gehouden, desondanks ik de accu’s niet die nacht had opgeladen. Ik ben thuis gekomen, en de scoot toch maar aan de druppellader aangesloten, hij stond bijna in het rood. Die avond begon het alweer te regenen, vieren een halve dag mooi weer geweest, in plaats van die hele week die beloofd waren door weerman Piet van het SBS.

Zaterdag: Valt dat tegen zeg, zwaar bewolkt en miezerig, 20 graden. Maar goed, die vier en een halve dag mooi weer pakken ze mij, en ons niet meer af. En toch verheug ik mij op een zomer, die stabiel is, zoals in 2003 en 2006. Het leven is al zo kort, de winter duurt zo lang, en de lente is nog zover weg. En die warmte heb ik echt nodig, omdat mijn pompje mij niet genoeg opwarmt.

Ik en grenspaal, Effeld/Gitstappermolen, Serieuse drank voor de dorst, Mooi paard

Zondag 9 augustus: Zondagmorgen ik kijk naar buiten, één grauwe massa wenste mij een goede morgen, bah, wat zag dat er triestig uit. Krantje op internet gelezen, en dacht toch nog een uurtje slapen. Willy kwam om half twee, en de zon kwam langzaam te voorschijn, achter die grauwe wolkenmassa. De temperatuur viel wel mee, en we zouden naar een vriendin van Willy fietsen, in Posterholt. Ik op mijn rijdende luxe kantoorstoel, Willy op een hard fietszadel wat nog ingezeten moet worden. Toch maar de jassen in het korfje van de scootmobiel gedaan, poncho’s zitten in het kofferbakje van mijn scoot. En rijden maar weer, ik vind wel lekker, weer frisse buitenlucht, en de zon scheen inmiddels tussen de wolken door. En het werd warmer, maar het was inmiddels alweer kwart over twee. Dus het mooie weer moest haast maken, anders was de dag alweer om. We zijn één keer gestopt, om het zadelpijntje van Willy’s nieuwe fiets te onderdrukken, volgens mij was ze blij dat we gearriveerd waren. Heerlijk in de tuin kunnen zitten, en praten over muziek, hondjes, wartaal, en meer van die onzin die op de lachspieren werken. Onder het genot van drinken en een zelf gebakken appelcake. Op de terugweg, zag ik weer het ledbordje van de bank, 26 graden was het, en half zeven. Thuis gekomen, lekker gegeten en nagedacht over de dag, en tot conclusie gekomen, dat het toch nog een mooie middag was geweest. Dus geen vier en een halve dag mooi weer, maar vijf dagen van de zeven, mooi gemiddelde van weerman Piet Paulusma, van SBS.

Andesgebergte in Peru, daar waar Bert oorspronkelijk vandaan komt.

“De Alpaca leeft op de hoogvlakten van Bolivia en vooral Peru, De alpaca wordt in de hoge Andes als huisdier gehouden. Hij heeft een schofthoogte van 90 cm., met een lange vacht, dikwijls tot aan de grond reikend.” Dit stukje even uit de Wikipedia geleend! Een mens kan niet alles in zijn hoofd hebben.

Ha! Eindelijk een mooie dag, wat het weer betreft in deze wederom kwakkelende zomer. 28 graden, blauwe lucht met een paar grauwe schaapjes, en? Het was droog. Dus de ideale dag om eens met de scootmobiel naar Pee Wee Posterholt te gaan. 18 km op en neer, heerlijk relaxt in de zon, met een vaartje van 10 km/u.  Mijn scootmobiel kan nog 5 km/u sneller, dus zeg maar in sneltreinvaart, maar dat vond ik gewoon zonde, ik wou eens even lekker alles op zijn elfendertigst doen, en genieten van de omgeving en het weer. Dat heb ik dus ook gedaan. Nu, een dag later regent het alweer tijdens dat ik dit schrijf, onweer hebben we al gehad, balen toch?

Iets om te overdenken, tijdens mijn leven aan vervoermiddelen. Ik praat dus niet over de hoeveelheden, dan zou de lijst te lang worden. Ik begin met een driewieler, stoeltje voor op het stuur van de fiets, autopet van hout, autopet met luchtbanden, stoeltje achter op de brommer, zeepkist met kinderwagen wielen, oude krakkemikkige fiets met houten blokjes op de pendalen, bromfiets, auto, 21 jaar vrachtwagen, tweetakt scooter, en nu weer een driewieler, een heuse echte scootmobiel. Ik vind wel wat hebben, zo zie je de geschiedenis herhaald zich. Je bent geboren met een luier, tegenwoordig pampers, en je wordt in een verzorgingtehuis tot aan je dood in een pampers gelegd.

Bert in de kinderboerderij van kinderspeeldorp Pee Wee

Maar goed, we hadden het dus over een Bert, die Alcapa. Bert woont nu in de kinderboerderij van Pee Wee. Ik had nog geen foto’s van Bert, dus vanmiddag maar eens even foto’s gaan maken. Het is een rustig dier, en als het niet zo groot was met een groot knuffelgehalte. Bert houd van gras, zachte ondergrond, en water waar hij doorheen banjert. Een ding is lastig aan Bert, het dier is hartstikke doof, dus reageert niet op geluiden, en dan is het zeer moeilijk om foto’s te maken, hij bleef maar gras eten, en als hij even zijn nek omhoog strekte, was ik weer te laat, om af te drukken. Bij dieren moet je geduld hebben, om op het juiste moment te kunnen afdrukken, bij een mens fotograferen, kan je die persoon sturen, dieren niet. En al helemaal geen dieren die doof zijn. De meeste leuke plaatjes van dieren, dus hun eigen gedrag, zijn meestal de toevaltreffers.

Als we met de auto naar Pee Wee in Posterholt rijden, dan zie ik van alles, roofvogels die op afrasteringpalen zitten, groepen vogels die over vliegen, dieren in de wei of op het land. Maar als je dan wat ziet kan je met een auto niet meteen op de plaats rust houden, met mijn scootmobiel wel. Maar hoe goed ik ook op lette, en de omgeving in mij opnam, en met argusogen bespiede, zag ik maar, één zéér grote haas op een stuk land met bieten, en ook nog op een afstand dat je een super telelens nodig hebt. Volgende keer beter zou ik zeggen.

De natuur is mooi, flora en fauna zijn op elkaar afgestemd, de mens past enkel niet in dat plaatje, met zijn economische, egoïstische doelstelling. Nu ik met mijn scootmobiel de wereld zie, dus uit een laag, en minder snel gezichtspunt, dan zie je wat troep in de berm liggen. Raampje open, en gooi maar uit die auto. Of complete vuilniszakken met afval staan langs de weg, wat dat voor mensen zijn, begrijp ik niet goed. Maar het zullen wel mensen zijn die met veel goud behangen zijn, een dikke auto en een boodschappenauto, drie keer per jaar een vliegvakantie, een groter en dikker bankstel als dat van  de buren, een oprit met een benzinepomp, en die zich bekakt voordoen, naar hun medemensen toe. Triest en zielig vind ik dat soort mens.

Gooi maar langs de weg, bah wat een mentaliteit

Na twee bekers slushijs bij Pee Wee te hebben gesnoept, ben ik weer naar huis gereden, Willy achterlatend, ze was nog niet klaar bij Pee Wee. In Vlodrop kwam ze mij voorbij gereden. Ik ben lekker rustig verder gebolderd, en heb nog foto’s gemaakt van een boomgaard, die vol met lekkere groene appels hing. Ik kwam thuis, berghokdeur stond open, dus ik kon zo naar binnen rijden, ik kreeg een warm onthaal van Chica en Lara. Die twee menen altijd als je weg bent geweest, dat je op de maan gezeten hebt, zo blij. Willy had al iets te eten gemaakt, en de afwas weggewerkt, die ik morgens had laten staan omdat ik weg wou. Wat naar die beeldbuis gekeken, en zitten na te genieten van een mooie warme droge zomerdag.

Mijn nieuwe vervoermiddel, Sterling Sunrise XS

En toch vind ik het wel wat hebben, het is zeer ontspannen, bij mooi stralend weer. Het maakt geen herrie, en mijn tankstation is thuis. Wat mij ook opvalt, is dat het overige verkeer ineens ook een stuk vriendelijker is geworden. Laatst moest ik linksaf, komt een auto van de tegenovergestelde richting, die stop, normaal zou die door mogen rijden, de chauffeur maakt een gebaar steek maar over. Ik wist niet wat me overkwam. Dan rijd ik in het dorp, of buiten over het fietspad, dan zegt zeker 8 van de 10, netjes goeden dag. Dus het kan wel, netjes behandeld worden.

Ik was eerst op de gemeente geweest, gemeente Roerdalen. Ik uitgelegd dat ik een scootmobiel nodig had. Die mevrouw dacht wel dat ik een zonder moeite zou kunnen krijgen, na mijn medisch verslag. Toen kwam de aap uit de mouw, ik verdien net een paar cent teveel om in aanmerking te komen van een scootmobiel.

Was ik maar een, #########  ja, dat mag je hier niet zeggen, van dan discrimineer je, fijn die open grenzen, toch. Heb je het hele leven krom gelegen, mij scheel betaald aan belasting, zelf nu nog. En je valt overal buiten. En als het dan zo was, dat je omdat je een paar cent meer hebt dan het minimum, gewoon iets moet bijbetalen, had ik er geen problemen mee. Dat zou eerlijk zijn. Maar meteen nul op het rekest, getuigt niet van een eerlijke aanpak. Iedere gemeente is anders, ze doen wat hun het beste uitkomt, in hun eigen voordeel, maar de chronische zieke medemens, die tenslotte niet om zijn ziekte gevraagd heeft, wordt uitgesloten uit deze jachtige, economische, stressmaatschappij.

Maar goed, wie ben ik. Dus toch maar even gezocht op een scootmobiel via internet. Ik kwam uit in de Zevenbergschen Hoek, een mooie goed onderhouden, en weinig mee gereden Scootmobiel Sterling Sunrise XS. Het was ook nog het nieuwe model. Die dingen kosten over de 4000euro. Ik ben tweede hands altijd wat sceptisch, maar toen we in Zevenbergen bij de verkoper waren, vertrouwde ik het wel. De scootmobiel zag uit als nieuw, geen beschadigingen, stoel en handvatten waren nog nooit gebruikt leek het wel, zelfs geen gebruikers sporen, die veel van die scoots wel hebben. Ik heb na een proefrit de scootmobiel gekocht, en kreeg zelf garantie op de accu’s. Nu was de vraag gaat hij in de Auto, we hebben gemeten, de achterbank omlaag geklapt, een oprijplaat gepakt, de stoel er vanaf gehaald, en de stuurkolom omlaag gezet, die verkoper manoeuvreerde de scoot zo achter de auto in, we stonden perplex dat het ging.

Ik heb er al verschillende ritjes mee gemaakt, ik vond het eerst raar, je voelt je onzeker, en sommige mensen kijken, of je van mars komt, of dat meen ik maar. Hoed op voor de zon (als die schijnt) en ik vond het al direct echt genieten, en héél ontspannen. In het begin vertrouw je de accu’s ook niet zo, maar nu weet ik al dat ik van die beloofde 40 km, al de 25 km haal, en als ik dan thuis kom staat de meter nog steeds royaal in het groene vak. Bij mooi weer heb ik hier best plezier aan, en je kunt weer eens het fototoestel meenemen, is en blijft toch een hobby. Zo de gemeente Roerdalen weer blij dat ze zo makkelijk van mij zijn afgekomen, en met hun krent kunnen ze op ons belastinggeld blijven zitten. Ik ben weer een stuk armer, maar ik kan toch niets meenemen naar de eeuwige jachtvelden. En ik heb aan het laatste huis wat je mee krijgt van 6 planken, nog geen aanbouw kunnen waarnemen, en ook geen lange oprit, of dakkapel. Daarbij halen ze ook nog je zakken leeg.

Moeilijk, om langs een echte frietkot te lopen, dit is en typisch frietkot in Gent (AD)

Het kwakkelt maar door deze zomer, de laatste mooie zomers waren in 2003 en 2006. Lijkt wel of de hele atmosfeer verpest is, veel wind en héél onstabiel weer. Gerard Cox zong eens “ ‘t is weer voorbij die mooie zomer, die zomer die begon zo wat in mei”  Enigszins weemoedig ( terug denken ) Hoe Gerard die zomer bezong, zo heb ik zomers in herinnering. Dus een lange periode met zonnig standvastig stabiel weer. En niet zo als de laatste jaren anderhalve dag mooi weer en 6 keer onweer, dan een periode van nattigheid, koud en veel wind, om dan weer anderhalve dag mooi weer te hebben. Die dagen die ik heb geteld dit jaar met enigszins mooi weer, met zelfs warme uitschieters van 28 tot 30 graden, dat waren 7 achterelkaar.  En een paar losse dagen. Een jaar heeft 365 dagen.

Nu om het weer enigszins het gevoel te hebben het is zomer, zijn we maar weer naar het Thermaalbad in Arcen gegaan. Om een uur of vier vertrokken we in Herkenbosch, je gelooft het niet maar de zon scheen en het was een strakke blauwe lucht, ik helemaal happy. In Swalmen hebben we eerst nog een lekker ijsje gegeten, dat zeiden we thuis al, onderweg eten we een lekker ijs, én daar! Ben ik altijd voor te vinden, ook als is het niet best voor het hartje, i.v.m. de vochthuishouding van ondergetekende. Maar zo als ik vorige keer al zei, “ En van leven ga je dood “ Ik mag zoveel niet meer, wat eten en drinken betreft, ik lijk wel een of andere kloosterbewoner, die zijn straf moet uitzitten. Ik probeer mij natuurlijk te houden aan de adviezen van de hartfalenpolie, en doe dat meestal ook. Maar er zijn van die dagen dat ik geblinddoekt langs een ijssalon, frietkot of een gelegenheid waar ze Palm of Warsteiner schenken moet lopen, om niet teveel in de verleiding te komen.

Kwart over vijf ongeveer waren we dus in Arcen, nog steeds zon, een blauwe lucht maar nu met van die wit grauwe schaapjes die standvastig aan de azuur blauwe hemel geplakt waren. We hadden weer een entreebewijs met een lunch, dat genuttigd kon worden in de brasserie, en dat voor vier uurtjes, om heerlijk ontspannen te relaxen. Dus vlug naar de omkleedcabines, zwembroek aan, badjas en handdoek in de aanslag, badslippers aan de voeten, richting thermaal water van 34 graden, heerlijk! Tijdens dat ik de trap afdaalde om het water in te gaan, keek ik toevallig naar boven, richting hemel dus. Mijn gezicht werd net zo als de aankomende vieze grijze, tot zwarten wolken, niets geen schaapjes meer. Ik keek op de klok, we waren het water ingegaan om half zes.

Deze wolk stak naar ons het middelvingertje op

Spetteren, met de stroming meelopen, luieren in een bubbeleiland en even onder de waterval staan. Kijken naar andere mensen, zoals op een terrasje in Roermond, leuk. Naar het andere bad waar de onderwaterstralen massage was, en ik keek weer richting universum, had ik beter niet kunnen doen. Er was heel erg zwaar weer op komst zei mijn gevoel en kennis die ik de laatste jaren heb opgedaan van het fenomeen natuurverschijnselen aan het firmament. Toch maar nog naar het andere bad, wij hadden net ik vier, en Willy drie onderwater massagestralen gehad (het verschil komt omdat je steeds als een akoestisch signaal klinkt, dat je dan één straal opschuift) En Willy was na mij. Het was zeven uur, en het leek wel het laatste oordeel, zo donker, en de eerste bliksemschicht doorkliefde de pikzwarte lucht. De badjuffrouw, vorderde ons allen op, om het bad te verlaten. Nu zaten we toch alweer anderhalf uur in het water, en het was toch eigenlijk tijd om naar de brasserie te gaan, en een hapje te gaan eten. En we dachten als we dan terug komen zal het onweer wel over zijn.

In de brasserie was het drukker als normaal, en de tweemeter openhaard die brandde weer heerlijk, een mooi gezicht. Er was echter ook niemand meer in het water. Willy had zich een flinke bruine met zonnepitten bestrooid broodje gehaald, en ik weer een Italiaanse bol, met salades, drinken en een heerlijk nagerecht, en fruitsalade. Wij zaten te genieten van ons eten, zegt Willy daar loopt er een in zijn blote kont! Waar zeg ik, (en ik dacht gelijk aan Herman Finkers, met het stuk Macbeth) en inderdaad, de brasserie is gescheiden met glazen wanden van het zwembad, dus ik keek naar buiten, waar je weer naar binnen keek, en daar liep inderdaad een man in zijn blote kont. Ik kijk verder, en ik zie dat er ook een deur is, met een bordje sauna’s. De reglementen van het Thermaalbad is, Toegang tot de sauna is verplicht zonder badkleding. Dus ik denk dat die man, helemaal beneveld uit die sauna is gekomen, en vergeten is zijn zwembroek aan te trekken. Een ander verklaring zou ik niet kunnen geven. Andere gasten waren ook van het schouwspel aan het genieten, en je zag ze mompelen aan de tafels. Ondertussen was het buiten, zo aan het hozen, dat er een flinke stoom van het thermaalbad water afkwam. Ik verwachte dat elk moment de ark van Noach langs kon komen. Is goed dat we het water uitmoesten, ook al is het niet leuk natuurlijk, want het was achter elkaar door aan het bliksemen.

Zeus is boos op ons

Het duurde lang, erg lang, er stond geen wind, dus het bleef ook nog hangen. Waar had ik in hemelsnaam Zeus mee gepikeerd, zodat hij meent, ons zo te moeten straffen. We hebben meer dan een uur in de brasserie gezeten, gezellig was het wel. Maar we waren gekomen om in het water te ontspannen. We zijn toen maar naar de balie gelopen waar de badmeesters en badjuffrouwen hun vaste honk hebben. Daar stonden meer mensen te wachten. Een kwartier later werd het sein veilig gegeven, en we mochten weer naar hartenlust badderen. Half negen was het inmiddels.

Iedereen in het heerlijke water dus en genieten, het noodweer wat overgetrokken was kon je nog zien aan het uitspansel, dreigend, donker met grote grijze donkeren wolken, waar af en toe een bliksemschicht die het natuurverschijnsel doorkliefde. Ik zei nog tegen Willy, jammer dat waren mooie foto’s geweest.

We keken de berg af, daar ligt de camping “ Klein Vink” dat moet ook niet leuk zijn lijkt mij, die nattigheid. Als je die caravans allemaal in een rij ziet staan, met hoogstens drie meter ruimte ertussen, op elkaar gepropt, en dan ook nog zeggen “ we hebben een leuke vakantie gehad” Stinkende kleren en beslagen ramen van het vocht, kinderen die liggen te blèren en te zeuren, om dat ze binnen moeten blijven, moeder die over een haring struikelt, en natuurlijk in een plas water kiepert. Vader die het gezeur van zijn eega en kroost niet meer kan aan horen, de lieslaarzen aandoet, en de campingkroeg opzoekt. Ja, ja het was een leuke ontspannen vakantie, samen gevierd met nog meer kuddedieren.

Ondertussen zag ik dat er nog meer zwarte wolken aankwamen, en ik zag de bui al hangen. En ja hoor om negen uur moesten we wéér het water uit. We zijn op een makkelijke relaxstoel gaan liggen en keken naar buiten, waar Zeus en Donar de boel op stelten aan het zetten waren.
Er kwamen twee badjuffrouwen voorbij gewandeld, ik vroeg, word het nog wat vanavond, ze meenden van niet, oké, dan gaan we naar huis. Eenmaal aan de balie van de uitgang, moesten we nog een klein bedrag van de brasserie bijbetalen. En zegt de balie medewerkster, u was om half zes hier, twee keer het water uitgemoeten, wij konden dat beamen met volmondig, ja.

Ik verheug me nu al als we weer gaan, uitstekende service Thermaalbad Arcen

Meneer, mevrouw om het goed te maken bieden wij u aan, dat u bij het volgende bezoek, per persoon twee en half uur korting krijgt, en een lekkere koffie met vlaai in de brasserie. Ik stond perplex, maar stemde natuurlijk gelijk in met dit mooie aanbod. Dus er wordt toch nog goede service en klantvriendelijkheid geboden in Nederland. Ik geef dan ook Thermaalbad in Arcen een dikke pluim. Deze dag was verpest door het weer, zeven dagen onweer, dat was mijn gezicht, nu kwam er weer een kleine glimlach op mijn gezicht.

Wat ben jij! Aan het doen?

What are you doing? Of  Wat ben je aan het doen? Is de vraag die veel mensen bezighoud, en het concept van Twitter is daar op gebaseerd. Het wordt gebruikt door Jan en alleman, de gewone man/vrouw, kranten, nieuws garing, en zelfs door Barack Obama en Nederland mag niet achter blijven, Maxime Verhagen de Minister van Buitenlandse Zaken lid van een partij die niet mijn voorkeur heeft. Maar goed we gaan het hier nu niet over politiek hebben, want dan ben je nog lang niet uit verteld, wat een zooitje dat kabinet Balkenende. Voor mensen die het interessant vinden, hier de statistieken van Maxime Verhagen, Barack Obama en Oprah Winfrey op Twitter.

Barack Obama Twittert ook, volg hem

Name Barack Obama op Twitter 
Location Washington, DC
Web Barac Obama
Bio 44th President of the United States
Following   774,041 
Met 295 Updates of berichten
Followers   1,620,951

Name Maxime Verhagen op Twitter
Location Den Haag
Web Maxime Verhagen 
Bio Minister van Buitenlandse Zaken (CDA), Koninkrijk der Nederlanden
Following   64   
Met 4,386Updates of berichten.
Followers   16.921

Name Oprah Winfrey
Location Chicago, IL
Web Officiele Website Oprah Winfrey 
Bio Live Your Best Life 
Following 14
Followers 1,800,572

Bovenstaande gegevens zijn van 02-07-2009 om 14.30 Nederlandse tijd.

Twitter, Wat ben je aan het doen? Is mij opgevallen, dat kranten nieuws en artikeltjes van Twitter gebruiken. En de hele Wereld gebruik Twitter zo onderhand. Ik lees dus veel kranten artikelen, op het internet. Een normale krant die morgens in de brievenbus op de deurmat klettert die is voor mij onbetaalbaar geworden, en dan nog eens dat oud papier elke dag, wat weer naar het milieumarkt moet gesleept worden.

Dus door toeval vond ik op WordPress een plug-in, die mijn weblog koppelt aan Twitter. En aangezien ik nieuwsgierig ben, wat betreft dat soort van plugins op mijn weblog dacht ik eens even proberen. Je kunt 140 karakters in het invoerveld van Twitter zetten, meer dan genoeg om te zeggen waar je mee bezig bent, of wat je gaat doen. Of er gebeurt wat bij jou in de buurt, een brand een ongeluk of natuurlijk iets leuks, je zet het gewoon op Twitter. En zo blijven we op de hoogte, nog vlugger dan dat kranten of nieuws diensten het doen. Je kunt je aanmelden bij Twitter, dat is een korte procedure, je krijgt een eigen pagina, die pagina kan je aanpassen aan eigen wensen, bijvoorbeeld een ander achtergrond. Je kunt al gelijk gaan Twitteren.

In mijn geval vond ik het leuk omdat Twitter in de rechter kolom van mijn weblog te zien is, (even scrollen naar onderen) wat ik als laatste geschreven heb, dat zijn altijd de laatste tien berichtjes, met de tijd vermeld dat het geschreven is. Meer lezen moet je naar het web Twitter Bubbelgluppie. 

En maar Twitteren

Als iemand mijn berichtjes interessant vind, denk het niet, maar je weet nooit. Kan hij of zij mij volgen, en er wordt een link gekoppeld als je voor de naam een apenstaartje zet bijvoorbeeld @Bubbelgluppie. Zo kan ik ook andere mensen volgen die ik weer interessant vind om te volgen, en eventueel commentaar geven, op zijn of haar mededeling.

Hier nog een aantal interessante links die met Twitter te maken hebben.

Nederlandse site Twitter

Meer uitleg

Over deze website

Spoedcursus Twitteren

Meld je aan voor Twitter

Zie ook het filmpje “ Watch a video “, ook in Nederlands in te stellen.

Een gezellige drukte in op de Jaarmarkt in Herkenbsoch

Het jaar is alweer om, en weer een nieuwe jaarmarkt door het dorp. Het is schitterend weer, precies hoe ik het graag heb. Ik voel mij ook weer een stuk beter, zonder al te veel hersenkronkels of hersenspinsels tussen de oren. Goed het gaat niet makkelijk, ik moet er wel wat voor doen. Dus we slenteren naar de jaarmarkt in het dorp, wij tweetjes samen Willy en ik dus. Na tien minuutjes kuieren, het verticale luieren. Kwamen we aan in het dorp waar het gezellig druk was.

Ik ben een Toon Hermans Fan, dus even dit!

Voor we het vergeten.

Kuieren

Die tintelende pretoogjes

Maar je komt dus op de jaarmarkt, en je weet eigenlijk al van tevoren, waar alles staat, en in wat voor toestand. Gebruikte spullen, oude spullen (Antiek durf ik het niet te noemen) Nieuwe spullen (made in China of Korea) Net zo als bij Ikea. Als je een ijsje of een oud bord zou willen hebben, zou je na 5 keer jaarmarkt er zo heen kunnen lopen zonder te zoeken. De cafeetjes met de overvolle in de zon op gestelde terrasjes, je ruikt het bier, en de barbecue waar massa’s stukje vlees op liggen te sudderen, van een cateringbedrijf. De diverse ijskraampjes met slushijs, en de diverse muziek die overal verspreid over de jaarmarkt uit luidsprekerboxen schalt. En dan de zon op mijn bolletje, gezellig toch? Al slenterend liepen we over bekent terrein, en ik dacht de volgende kraam is een kaarten-kraam, en dan de volgende een cd-kraam. Dan krijg je de groenteman, waar je lauwe kersen, aardbeien en meloenen kan kopen. Dat die man nog kan praten, die schreeuwt nog harder als Mick Jagger ooit gedaan heeft, en die had al een grote mond. (niets tegen de Rolling Stones hoor! Dat was dé muziek) En de volgende kraam is een tafel met aan weerszijden banken en afgedekt voor de zon, of regen natuurlijk. Waar een aantal bekende van ons, lekker een biertje aan het nuttigen waren.

Mick Jagger tijdens een optreden van de Rolling Stones in zwitserland tijdens de Bigger Banger Tournee (foto, ANP)

Ha, Willy, Ha Michael, en hoe is het? Dan krijg je natuurlijk BlaBlaBla, en nog meer van die kretologieën en kwaakspraak. We zijn er maar gezellig bij gaan zitten, ik moest trouwens toch even gaan zitten, want mijn onderrug en buikspieren waren aan het protesteren, stelletje rebellen! Ik keek naar de bar, en ik zie Alfa bier, ik denk dat is zeker twee drie jaar geleden dat ik een pilsje gedronken heb. Mijn tabletten had ik al een paar uur geleden ingenomen, en de volgende hoefden nog lang niet. Ik keek weer naar die bar, en zag de glazen die net getapt waren, helemaal beslagen van de condens, doet hij het of doet hij het niet? Willy zegt wat wil je drinken? Eh, doe mij maar eens een pilsje, of dat heel gewoon was. Later stond dat pilsje voor mij op de tafel, ijskoud beslagen, mooie witte schuimkraag, ik heb er eerst enkel naar gekeken. Toen langzaam opgepakt, en het glas aan mijn lippen gezet. Dat was heerlijk, dat was of een engeltje over je tong pieste, niet één engeltje, maar een dozijn. Stop! Niet zo vlug dacht ik nog, geniet ervan, en ik keek en het glas was al bijna leeg, maar dat was echt een genot. Ik zat naar het laatste restje in het glas te kijken, en ik genoot nog na van de eerste slokken. En een kennis zei, ik geef er nog eentje, wat moet ik anders met mijn geld allemaal doen. Aha, dacht ik, dan kan ik dit laatste restje uit het glas ook wel opdrinken. Er komt een nieuwe. Even later stond er weer een koud beslagen pilsje voor mij, dat heb ik dan netjes en beschaaft opgedronken, en dacht bij mijzelf je hebt geproefd, het was een genot, en nu geen pils meer. En ik heb mij er aan gehouden. We gingen weer, want we wilden meer van de jaarmarkt zien, zegt een van die kennissen, ach daar zijn wij al geweest, is het zelfde als vorig jaar. Ik ben dus niet de enige die zo denkt, maar we zijn toch maar even wezen kijken, en het klopte allemaal precies, het was net zo als elk jaar.

Reutjeser Muzikanten op de jaarmarkt van Herkenbosch

Willy heeft bij de bakker-kraam, nog twee stokbroodjes gekocht, wel zelf afbakken, want we zouden gaan barbeknoeien. Maar thuis moesten we die barbecue nog eerst in elkaar zetten, het was een nieuwe en zat nog in de doos. We zijn rustig op ons elf en dertigste naar huis gelopen, en hebben we eerst Chica en Lara gehaald die bij Willy thuis waren. Ik ben een paar keer moeten stoppen, wegens tegenstribbelende lichaamdelen, die het er niet mee eens waren dat ik al de hele middag in beweging was. En dat is erg als je het huis al ziet en ik moet dan wachten tot de pijn zakt om verder te lopen. Maar ik was blij en trots dat ik de hele middag heb kunnen lopen zonder al te veel klachten te hebben, dus een op stekertje.

Even bij Willy thuis uitgerust, honden waren door de dolle heen, en we zijn naar mijn huisje gegaan, waar gelijk het stokbrood de oven inging, en de barbecue uit de doos halen om het geval in elkaar te zetten. Er zat een beschrijving bij, maar geen tekening. En dan die kleine schroefjes, die ik amper zie, met twee brillen, zat ik mij te focussen op die gaatjes in die poten en die schroefjes. Maar we hebben de barbecue in elkaar gezet gekregen en buiten aangezet, er kwam een vieze walm van af de eerste minuten. Tafel buiten gedekt, sausjes, warm stokbrood, boter, vlees, wat te drinken (geen bier) Zonnescherm omlaag, en we voelden ons als een God in Frankrijk. Toen nog een schaaltje koude peren in sap als toetje en we waren helemaal tevreden. Wat kan een mens het toch goed hebben.

Alweer mooi weer, en het zou zo blijven, dan moet ik gewoon weg, lang genoeg koud onstabiel weer geweest. Dus we gingen weer naar het Thermaalbad in Arcen. Ik zat al de hele week voor het weerbericht, omdat ik wist dat Willy vrij zou zijn en zat mij stiekempjes te verheugen om weer te gaan luieren in water van 34 graden. Eerst even naar Retail Park in Roermond, daar kom je toch langs als je richting Venlo rijdt. Willy had een nieuw badpak nodig, ik ben ondertussen naar Xenos gegaan, daar hebben ze flesjes koud drinken, voor 89 cent. Als je langs de weg een tankstation aangaat en je koop een flesje daar, betaal je de hoofdprijs. Ik zag nog een zakje snoep, en Pringles, van die kleine doosjes waar maar 43 gram voorgevormde chips in zit, smaken paprika en bacon. Zo tenminste wat te snoepen en te drinken onderweg, en Willy was ook ondertussen geslaagd.

Het reisje naar Arcen lijkt steeds vlugger te gaan, ik had het gevoel dat we sneller waren dan anders het geval is. Dit keer hadden we een tas met wieltjes, waar onze spullen in zaten, dus we hoefden niets te dragen, gemak dient de mens zeg ik maar. Dit keer had ik buiten het zwemmen om, ook een lunch gekocht, die met voordeelactie voor de maand juni werd verkocht. Dus we hoefden na het zwemmen niet naar Velden om wat te eten, je ligt anders met een volle maag in je bed, was mijn ervaring van vorige keer. Ha, ha ik hoefde enkel maar mijn korte broek en shirtje uit te doen, en was klaar om het lekkere warme zoute thermaal water in te gaan. Buiten was het een graad of 26, en het water zelf 34 graden, daarbij een blauwe lucht, met een paar schaapjes, en de zon die uitbundig scheen. Daar wordt een mens zoals ik héél blij van, en alles wat je hebt of beter gezegd niet wil hebben, vergeet je op slag. Het maakt ook niets uit, of je nu in Arcen in het heerlijke water met je hoofd in de zon ligt, of dat je in Griekenland bent, er is geen verschil. Het enige verschil is de prijs, en dat je avonds weer lekker in je eigen bedje ligt. Na een uur in het water te hebben geluierd, en wat rondjes met de stroming mee gelopen te hebben, zijn we naar de brasserie gegaan, waar tot mijn stomme verbazing de twee meter lange open haard in werking was. Het ziet gezellig uit, dat is waar, maar met dit weer? De lunch bestond uit een groot stokbrood of Italiaanse bol gezond, was rijkelijk belegt met kaas en ham, diverse groentes, en eieren, tomaten en komkommer. Daarbij kon je wat te drinken uitzoeken, en als toetje een flinke frisse fruitcocktail.

Heerlijk, nog even op het bankje met een ijsje

Na heerlijk gegeten te hebben, zijn we weer terug het water ingegaan, en de zon verdween langzaam aan de horizon. We zijn naar bad 2 gelopen, en hebben ons lekker laten masseren door onderwater stralen, die op verschillende hoogten van de benen je spieren masseren, en het voelt best prettig aan. De tijd gaat vlug, vlugger als in de Thermae 2000 van Valkenburg. Best wel jammer, want we moesten alweer naar huis. Maar goed aan alles komt een eind, dus hebben we ons maar weer aangekleed, en hebben we nog een ijsje gegeten op een bankje, voor de ingang van Het Thermaalbad, en zo hebben wij nog even nagenoten van de avond in een bosrijke omgeving, waar het langzaam donker werd.

Toen ik die avond het bed in kroop, voelde mijn benen aan als lood, die waren niet van mij leek het wel. Ik denk dat ze de afgelopen twee dagen geschrokken zijn dat er ook gelopen en bewogen moet worden, maar ik heb geen medelijden met die twee. Ik zag trouwens een mooie dubbelzinnige zin op internet ergens staan “ En van leven ga je dood “ Denk daar maar eens over na.

Even een artikeltje over 12 jarige Sven Hogenboom uit Odijk, wat ik als hartpatiënt belangrijk vind, gelezen in het AD. En voor dat dit belangrijke artikel ondergesneeuwt wordt door het overlijden van een man uit een rariteitenkabinet, die jarenlang balanceerde op de grens van zijn zelf vormgegeven fantasiewereld en de harde realiteit, Michael Jackson. Dat deze man (50) veel te jong is overleden aan een hartstilstand staat buiten kijf. Maar dat hij nu eindelijk zijn rust heeft mogen vinden.

Sven Hogenboom laat trots zijn handtekeningen zien FOTO HANS GEERLINGS

Sven een hartpatiëntje die sinds hij kan denken in hetzelfde ziekenhuis wordt behandeld, zou moeten verkassen naar een ander ziekenhuis, als het aan Klink ligt. Volgens de onbarmhartige zijn 200 hartoperaties te weinig in het hartcentrum in Utrecht, wat natuurlijk onzin is. Al is het er maar één, dan is toch weer een mens geholpen. Er mogen volgens die Klink, wie meent hij dat hij wel is, volgens mij moet die man net zo naar de wc en ademhalen als wij. Het zijn gevoelloze mensen, Donner is er ook een van, ze verliezen alle menselijkheid uit het oog, door en voor economische redenen. Marktwerking noemen ze dat, het is een vies woord geworden. Maar ze laten wel een bonnetje maken voor een zonnebril, zodat ze het geld weer terug krijgen. Aasgieren! Maar hoe zouden ze denken als ze zelf hartpatiënt waren, of een van hun kinderen hartpatiënt zou zijn.

Ach, ik kan mij er kwaad overmaken, of Klink er gehoor aan geeft valt te betwijfelen, het zijn echt van die mensen die al horende doof, en alziende blind zijn.

Hier het artikel uit het AD, en teken de petitie van Sven, HIER tekenen Aub.

De hyvespagina van Sven, HIER lezen Aub.

donderdag 25 juni 2009
Sven (12) op de barricaden
Door MAAIKE KOOISTRA/MARGREETH FERNHOUT

UTRECHT/ODIJK – ‘In het ziekenhuis roepen ze nu ‘Hé Sven!’ als ik weer op de afdeling kom. En straks moet ik alles weer opnieuw uitleggen.”
 
Sven Hogenboom laat trots zijn handtekeningen zien. FOTO HANS GEERLINGS
 Hartpatiënt Sven Hogenboom (12) uit Odijk is een van de patiënten van de afdeling kinderhartchirurgie in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Maar als het aan minister Klink van Volksgezondheid ligt, moet hij straks naar Rotterdam of Leiden.

Er zijn zo’n 200 hartoperaties per jaar in het hartcentrum in Utrecht. Dat vindt het ministerie niet genoeg, en dus moet het hartcentrum sluiten. Ook de centra in Nijmegen en Amsterdam moeten dicht. Alleen Groningen, Rotterdam en Leiden blijven open.

Sven laat het er niet bij zitten en besluit een handtekeningenactie te starten om het hartcentrum in Utrecht open te houden. Gistermiddag werden handtekeningen nummer 745 tot en met 831 door klasgenootjes thuisbezorgd.

De door Sven opgerichte Hyve telt al meer dan 750 leden. ,,Ik heb overal in Odijk posters opgehangen en handtekeningenlijsten neergelegd,” zegt Sven. ,,De lijsten worden ingevuld weer ingeleverd. Soms zelfs opgestuurd van ver buiten Odijk!”

Grootste probleem voor Sven en zijn moeder Sandra is, behalve de afstand naar Rotterdam, het opnieuw leren kennen van een team hartchirurgen, cardiologen en verplegers.

,,Er is nu heel veel vertrouwen tussen het team en ons,” zegt Sandra. ,,We weten dat we serieus worden genomen. Ik zie er heel erg tegen op om dat weer op te moeten bouwen. In de tussentijd leven we in de angst dat ze een keer te laat zijn, omdat we niet goed zijn begrepen. En dat geldt voor alle harte kinderen in Utrecht.”

Sven heeft een aangeboren hartafwijking en onderging al vijf zware en minder zware operaties. Volgende week hoopt hij de handtekeningen te kunnen overhandigen aan minister Klink.

Lego ziekenhuisdus niet het AZM Maastricht

Vandaag was ik van nut in het in het AZM van Maastricht, De arts die mij aan de ICD heeft geholpen belde mij vorige week op. En vroeg of ik een middag kwam, om als testkonijn te fungeren. Er was een nieuw apparaat, dat het mogelijk maakte de draden, van de ICD naar binnenkant hart te vereenvoudigen, en het afstellen of de fijn afstemming tussen de ICD en het hart optimaliseren. De afstelling van een ICD is bij iedereen anders, net zoals wij gelukkig zelf als mens allemaal verschillend zijn. Dat zou tijdsbesparing opleveren, en wat dus minder onaangenaam voor de patiënt is. Er zouden Zwitserse en Italiaanse Hartspecialisten aanwezig zijn, om hun kunnen op peil te brengen. Dat van een Nederlandse hartspecialist, ik schrijf dat toch een beetje met trots, omdat uitgerekend deze arts mijn cardioloog is in het AZM. Het zou lang duren, er zouden veel mensen aanwezig zijn, of ik dat een probleem vond. Nee, natuurlijk niet als ik iemand anders ermee kan helpen, dokters en patiënten, ben ik helemaal tevreden, en ben ik tenminste nog van en toch nut geweest.

Woensdagmiddag zijn Willy en ik vertrokken uit Herkenbosch, richting Maastricht. Het was behoorlijk druk, zodat we bang waren dat er voor Maastricht weer een file stond, bij zoiets krijg ik altijd vlekken in mijn nek, ik vind je moet op tijd zijn, als je een vaste tijd hebt afgesproken. Vroeger toen ik werkte heb ik dat wel geleerd, ik was zelden of nooit te laat bij een klant, egaal waar in Europa. Mijn baas had dat vlug in de gaten, dus de op tijd vrachten kreeg ik. Ik was er niet trots op, ik ben er gewoon ingetuind. Anderen collega’s deden wat rustiger aan, en sliepen ook meer. Maar goed dat is verleden tijd. We hadden echt wel geluk, er was geen file bij Maastricht, dus voor niets druk gemaakt. Mooi op tijd melde ik mij aan, bij het loket hartfunctie en cardiologie. Een vijf tot tien minuten later kwam mijn arts mij halen, en we zijn druk pratend over koetjes en kalfjes het halve ziekenhuis doorgewandeld, het AZM is best wel groot, daar kom je dan achter.

AZM maastricht, best wel een groot ziekenhuis

In de behandel kamer stond gelukkig een bedje om uit te rusten de komende uren, dacht ik. Een hoop computer apparatuur, monitors, draden, een hoop spaghetti dus. En in de hoek zag ik defibrillator op een karretje staan, die is dus ook aanwezig, gelukkig maar. Er was een computerfreak aanwezig, die mij en mijn hartje in de gaten ging houden en nog een Nederlandse vrouwelijke arts. Ik werd behangen met contactstikkers, ik snap niet dat ze nog weten welke kabel op welke contactstikker moet. Werd er ook nog een kleine kap over mijn vinger aangebracht, die de zuurstof en de hartslagen meet, een soort van bloeddrukmeterband. Onder tussen waren de dames en heren artsen van buitenlandse afkomst ook binnen gelopen, toen werd het echt internationaal, als je de talen zelf niet verstaat is het maar een gehakketak, die Zwitsers die verstond ik wel, als ze een onderonsje hadden. Voor de rest werd gewoon Engels gesproken. Dat kan ik ook niet, een beetje verstaan wel maar dan houd het ook op. Het enige wat ik ken is Duits, en voor mijn werk was dat goed genoeg, voor de rest had ik toen der tijd, handen en voeten waar ik mee duidelijk maakte wat ik wou. Die handen en voeten heb ik nu nog. Dus ik ben in het buitenland nog nooit verhongerd.

Alles was aangesloten, ik hoorde buiten dat gekakel, mijn hart in een luidspreker, met dat soppend geluid als het bloed door de kleppen gaat, als je er op let krijg je ademnood. De heren en dames verzamelden zich achter de monitors, en ja! Ik lette op hoor, iedereen was aandachtig aan het luisteren wat de ICD specialist aan het vertellen was, het was net vroeger op school of de juffrouw op school uit het boek de sprookjes van Grimm aan het voorlezen was. Mooi, dan ik lag hier niet voor Jan met de korte achternaam. Maar daar bleef het natuurlijk niet bij, er moest ook zo nodig op knopjes gedrukt worden, en ik hoorde dat mijn hart in de slaapstand ging, via de luidspreker. De dokter vroeg of ik het in de keel voelde bonzen, en beklemmend was, ik kon dat volmondig beamen met, ja. Na een tijdje werd mijn hartje weer wakker gemaakt, en deze ging op race snelheid, maar het beklemmende gevoel was gelukkig weg. En meneer, zei mijn arts ligt u nog comfortabel, wij zouden zeggen, ligt u nog lekker? Maar goed een vraag, die goede bedoeling heeft. Nadat er vragen werden gesteld, en druk werd geschreven. Werden die beantwoord door de arts, en de vrouwelijke cardioloog. Toen werd die computerfreak nog door de mangel genomen, en iedereen zat aan zijn scherm gekluisterd.

ICD 3 en het hartde electrode, mijn ICD heeft drie lead draden

Toen mocht ik op mijn linkerzijde gaan liggen. Dat was voor de echo, die een kleine anderhalf uur geduurd heeft. Er wordt steeds met een andere instelling, een signaal gezonden naar mijn ICD, waar het hart dan op reageert. Dat is dan weer te zien op de echo, via de monitor. Door de luidspreker hoorde ik bijna geen hoorbare veranderingen. De veranderingen werden genoteerd van bijvoorbeeld a, a1, a2, a3 enz. En met elke meting waren ze af aan het tellen, of er een raket gelanceerd werd, van een tot en met tien, en dan werd het opgeslagen. Af en toe zat er een extra hartslag in, dan begonnen ze weer de gedane meting overnieuw te tellen. Ik ben vergeten de hoeveelste letter van het alfabet we geëindigd zijn, maar ik had het gevoel bijna helemaal. Die gegevens werden opgeslagen in het nieuwe apparaat, waar ik voor gekomen was. Soms kwam ik tijdens die veranderingen in ademnood, gewoon door blijven ademen meneer, zei de arts tegen mij. Makkelijk praten, ik wou wel maar het ging op een of ander manier niet zo als ik wou. Later hoorde ik hem zeggen tegen een andere arts, zo we zijn klaar en we zetten hem in de patiënt vriendelijke mode. 10 minuten later voelde ik mij weer net zoals eerst, gelukkig.

Mijn gegevens waren opgeslagen, en computer berekend het gemiddelde van die gegevens, met in het achterhoofd de pieken en dalen. Op die gegevens werd mijn ICD afgesteld, volgens de arts was dát dé manier om een ICD zo fijn, en precies op de behoefte van de gebruiker af te stellen. De eerste dag voelde ik mij anders dan anders, dat gevoel is nu weg. En of het te maken heeft met de afstelling weet ik niet maar, ik heb nu al drie dagen fatsoenlijk geslapen. En heb zelf met Willy in de tuin geploeterd, niet van harte maar toch, ik ben bezig geweest. Later ben ik met Willy lekker een grote bananen milkshake gaan drinken in Roermond. En wat betreft die test, ik was drie en een half uur onder de pannen van het AZM, Willy was even in slaapgevallen tijdens het wachten op mij, ze zat in het ziekenhuisrestaurant een boek te lezen. Zal het boek niet erg spannend zijn geweest, denk ik dan.