Levensflitsen in vogelvlucht blz.3

vervolg – vervolg – vervolg – vervolg – vervolg – vervolg – vervolg – vervolg – vervolg – vervolg – vervolg – vervolg – Mijn afgelopen 14 jaar – Vervolg op LevensFlitsen in Vogelvlucht blz 3 – Of ga terug naar deel 1

Mijn eerste hartperikelen kreeg ik alweer 14 jaar geleden, maar de huisarts vertelde ik was overspannen, zelfs nadat hij een hartfilmpje liet maken. Niets aan de hand meneer. Terwijl hij 3 dagen later belde met de mededeling dat hij overlegd had met een andere medicijnman, en mij toch maar wou doorsturen naar een cardioloog. Daar werd geconstateerd dat ik meerdere verwaarloosde hartinfarcten gehad had. Chauffeurtje spelen was vanaf dat moment totaal uitgesloten, en mijn drukke bestaan werd een hanggeranium plant.

Ik werd wakker, door het idee van was dat nu alles? Ik ging nadenken waar ik vroeger tijdens mijn werkzaam leven geen tijd voor had. En nadenken, voor mij! Dat is wat! Ik was meestal impulsief, dacht weinig na, als mijn werk maar af was, en het loon klopte, vond ik het leven goed. Als je dan zo terug denk kom je er achter dat ik beter nooit een vaste relatie had moeten hebben, met kinderen, huizen, hypoteken en zo. Ik heb altijd van vrijheid gehouden, vanaf mijn 5 levens jaar schooide ik al door heel Amsterdam, keek naar schepen, en vrachtwagens zittend vanaf een muurtje in de haven. En mijn fantasie sloeg dan op hol. Mijn latere vrijheid heb ik verkeerd aangepakt, school dat was een ramp voor mij, maar met mijn handen iets doen, daar was ik goed in. Door een klote jeugd, vol met slaag en geestelijke intimidatie die eindigde op mijn 15de levensjaar door middel van een heuse vechtpartij met mijn stiefvader, ik werd in een pleeggezin geplaatst, later in een jongenstehuis, St Joep in Roermond.

Daar had ik het naar omstandigheden goed, geen slaag meer, en je was wie je was, zonder te moeten doen of je een ander was. ( slijmen, buigen als een knipmes of kruiperig doen ) Heerlijk, zeggen wat je wilt zeggen, en wat je denkt, in conversatie gaan met groepsleiders zonder dat er van die mensen iets minderwaardigs uitstraalde naar mij toe. Dus je kon vragen op deze wereld, en een normaal antwoord krijgen. Soms zocht je ook het conflict op, om te peilen hoever kan ik gaan. Maar het enige wat er dan uitkwam, was een normaal gesprek, zonder ook maar een tik te krijgen. Dus een voor mij totaal ander leven. Het was een jongens tehuis, maar een open tehuis, je kon gaan en staan waar je wou, als je maar om 8 uur terug was, en het weekend zelfs tot 11 uur. Bij mijn ouders thuis moest ik al om half acht in bed liggen, zelfs nog op mijn 15 jaar.

Door al die vrijheid die ik had, werd ik nog impulsiever, ik kon de hele wereld aan, en het zou wel goed gaan allemaal. School niet afgemaakt, en mijn vrijheid gebruikt om te gaan werken bij diverse bedrijven. Van een kaasfabriek tot een Simca garage, van de verwarming tot mijnwerker in Duitsland ondergronds. Werken vond ik niet verkeerd, maar ik kon gewoon mijn stek niet vinden, en had het gevoel dat ik alles moest uitproberen. Ik geloof dat ik op drie jaar tijd wel 9 á 10 bazen versleten heb. Uitzendbureaus bestonden toen nog niet, wel koppelbazen, voor werk in Duitsland. Goed loon, dus geen miezerig jeugdloontje zo als in Nederland. En dan tussen de bedrijven door kom je een vroeger lagere school vriendin/kennis, vriendinnetje tegen, waar je aan blijft plakken, fout, fout, fout! Weet je nu, maar toen was de wereld toch voor ons?

19 jaar, was ik en er werd een zoontje geboren, jaren later waren het er vier, twee jongens en twee meisjes, kwamen ze op het licht af? Verhuizen, werken en verhuizen, was toen de slogan, huurhuizen, tot koophuizen, en maar opknappen die huizen en werken, waar ik eigenlijk helemaal geen tijd voor had, of geen tijd voor huizen op te knappen, egaal ik had nooit tijd, ook niet voor mijn gezin toen. Er werd gewerkt van zondagsavond tot vrijdagsnachts op de vrachtwagen, zaterdagsmiddags en de zondag werd gebruikt om de huizen op te knappen. En daarbij had ik zondagsmiddag al in bed moeten liggen, omdat ik maandagsmorgens al rond 7 uur bij een klant op de stoep moest staan ergens in België of Duitsland. Vakanties? Ik werd nog gebeld tijdens de vakantie of ik niet zou kunnen komen rijden, door mijn baas, 14 dagen met cement, klauwhamer en troffel rondlopen. Daar tussen perste ik wel een dag uit naar een dierentuintje, treinreisje, maar liever niet. Algemene Hollandse feestdagen? Wat waren dat, Was er een feestdag in Nederland, reed ik in Duitsland, of België, of anders om. Carnaval, anderen gingen uit om feest te vieren, en ik werd uitgelachen omdat ik morgens om 8 uur bij Parijs moest zijn.

En trouwens van wie zou ik dat geleerd moeten hebben, dat een gezin ook aandacht en liefde wil, ik was zelf opgevoed in het kille stenen tijdperk. En wat je leert in je jeugd neem je in de eerste fase van het echte leven mee. Later ga je pas nadenken, tenminste in mijn geval, van waar is de tijd gebleven? Zo ben je 19 jaar, met vrouw en kind, en zo ben je 21 jaar verder, en ik dacht bij mijzelf, waar zijn die 21 jaar gebleven? Ze zijn door al dat werken volledig in het niets gevallen. Geen vakanties, geen restaurantjes, en alles wast het leven aangenaam maakt. Wel in verband met de kinderen, omdat het dus moest, één keer Centerparks, en verschillende dierentuinen in het land. En dat in 21 jaar!

Toen werd ik ziek, hartpatiënt dus, je word morgens wakker en denkt, het is net of ik een deel van mijn leven kwijt ben. Ja, gaat denken, wat deed ik vorig jaar, en je denkt nog verder wat heb ik gedaan afgelopen jaren. In elk geval niet geleefd, wel hoe de belasting het graag heeft, maar niet waar het leven eigenlijk voor bedoeld is. Ik ben er nu van overtuigd dat we niet geboren worden om te werken, maar werken een noodzakelijk kwaad is. En dat je blij moet zijn, dat je zoveel verdient dat je er een prettige levensstijl op kunt nahouden. In mijn geval Bourgondisch. En kan dat, dan moet je echt niet méér gaan werken maar maak de overgebleven tijd vrij voor jezelf, of je gezin.

Nu ik zat thuis, zag meer dan goed voor me is, en ging me er mee bemoeien, maar dat is dus fout. Want ik had mij er nog nooit mee bemoeid. Ik kon in een keer niet meer zeggen wat ik spontaan dacht, moest woorden op een gouden weegschaaltje leggen, of ik werd verkeerd begrepen. Maar dat ik de afwas, stofzuigen, koken, boodschappen doen voor mijn rekening nam, en andere huishoudelijke taken deed, daar scheen niemand last van te hebben. Mijn vrijheid foetsie, half Europa was van mij geweest, en nu pak hem beet, 70 vierkante meter flat, 7 hoog, een balkon en geraniums. Want mijn koophuis kon ik niet meer opbrengen. Zou mijn stiefvader dan toch gelijk krijgen, die zei altijd “ wie niet werkt, zal ook niet eten “ Omdat ik niet meer geschikt was om te werken, was mijn bankrekening ook een stuk minder dan dat het gezin gewend was, stress dus, veel stress.

Ik ga morgen naar de advocaat, zei mijn ex, ik keek eens heel droog om en ik zei, je doet je best maar. En dat heeft ze dus gedaan, vooral haar best, ik ben nu 10 jaar gescheiden. Spijt? Nee, tot heden niet. Maar dan denk je dat je iets geleerd hebt uit die tijd, niets is minder waar, een vrouw wikkelt mij om de duim schijnt zo. En weer erin getrapt. Ook nog eentje met drie van die kleine snotapen, die naar mijn gevoel nu, in het buitenland woonden, Hollandsche kak dus. Iemand die het huis deed poetsen, als haar moeder er bezoek kwam. Dus ik heb een tijdje in dat buitenland gewoond, maar ben snel terug gegaan naar Bourgondisch Limburg, het contact bleef. En we reden wat op en neer met de auto. Later ben ik er nog een keer ingetrapt, om daar te wonen. Maar met snotapen van een ander daar klikt het tussen mij niet mee, en dat watjes gedoe al helemaal niet. Kasten vol met sorry’s had ik toen, lades die uitpuilden met vooraangekondigde sorry’s, ik zei toch sorry? Bah! Of achter je rug om naar moeder, blé blé, Michael zei dat en dat tegen mij, het was meestal gewoon de keiharde waarheid, en ik zeg het, hoe ik gebekt ben, maar daar konden die keiharde Hollandertjes toch niet tegen. Dus mee gekapt, het heeft mij veel gezondheid en geld gekost. Maar ik had ontzettend veel geleerd die periode.

Ik ben opgevangen door mijn broer, en heb bij hem een tijdje gewoond tot ik weer een woninkje kreeg in Eygelshoven. In 2002, op de euro na ben ik weer helemaal op rust gekomen, en had weer lol in het leven. Voelde mij weer lichamelijk en geestelijk vooruitgaan, en ik kocht zelfs een Suzuki Alto, een vervoermiddel die mij van a naar b bracht, en waar ik mee naar Luxemburg kon of naar Monschau, in mij uppie, heerlijk geen geouwehoer op zonnige dagen. Gaf me weer een beetje het vrachtwagen gevoel, ha, ha, in een Alto drie cilinder. Toen het ritje naar Luxemburg door België, net echt, ik werd ingehaald door Jan en alle man, mijn autootje had duidelijk moeite om de hellingen te nemen, zo ging dat vroeger ook, met mijn Daf 2800 Turbo Intercooler. Heel indrukwekkende naam. Maar het motorvermogen was belabberd met een trailer geladen met 24 ton papier of staal.

Ik leerde mijn huidige vriendin kennen, nu alweer bijna 7 jaar geleden, ik was huiverig om een nieuwe relatie aan te gaan, maar we hebben toch een afspraak gemaakt bij de Gitstappermolen in Vlodrop. Eerste indruk, leuk mens, mijn indruk nu nog steeds, leuk mens. We doen veel samen zolang het werk bij Pee Wee het toelaat, juist! Ze werkt bij mijn broer. Woorden hebben we nog nooit gehad, ik was wel anders gewend, maar dit is zo relaxt, en al bijna 7 jaar dat ik wel eens denk, zie je wel, het verkeerde jaar verkeerde plaats en verkeerde moment. Dat wat ik voordien geleerd heb, pas ik toe, ik woon op mijzelf, in een bejaardenhuisje, en als ik bij de voordeur sta zie ik de voordeur van mijn vriendin, maar samenwonen, doen we niet zolang er nog kinderen van haar in huis rond lopen. Dus dat kan nog tien jaar duren, die gasten hebben het goed, al zeg ik het zelf. Ik zou in hun geval nooit bij mam weggaan, een vier sterren hotel is er niets bij.

De laatste 7 jaar was dan ook zeer geslaagd, in alles, ik heb een mooi huisje, netjes ingericht, alles er op en er aan, in een soort van park, we gaan geregeld ergens heen, vaste prik is Thermae 2000 en Centerparks, als hartpatiënt is dat wel zo veilig. Bourgondisch leven is ook voor mijn vriendin een must, terrasjes zijn niet veilig voor ons, en we gaan graag winkels kijken of boodschappen doen. Ik ben nu 55 jaar, en vind het triest dat mijn leven pas 7 jaar gelen begon, op een paar kleine oplevingen na door het leven heen, maar die zijn op één hand te tellen. Familie heeft mij veel verdriet gedaan, zowel mijn eigen moeder en eigen kinderen. Maar ik heb mij er van afgezet, en vind het prima zo, hoef ik de ellende die ze steeds met zich meebrengen ook niet aan te horen, dus wordt ik er ook niet geestelijk mee opgezadeld. Enkel jammer van die drie kleinkinderen, die er niets aan kunnen doen en worden meegesleept door de onrechtvaardige rancune van hun ouders. Hopelijk komen ze ook niet bij mijn laatste afscheid, want dan word ik wakker en jaag ze met een honkbalknuppel weer weg. Bij leven geen interesse, bij de dood dan ook niet.

Nu heb ik het gevoel dat ik te vlug achteruit ga, met mijn rikketik. Het wordt steeds moeilijker om mij te bewegen, lopen en de normale dagelijkse activiteiten. Naar Linders liep ik normaal 10 minuten op, kwartiertje in de winkel, 10 minuten terug en het was gepiept. Laatst heb ik er één uur en een kwartier op gedaan. Met pijn in de rug, verzuurde benen en geen lucht kwam ik thuis, waar ik een uur nodig had om bij te komen. Dus ik zit langzaam te denken aan een scootmobiel. Want ik kom de laatste tijd niet meer op eigen kracht de deur uit, een rondje met Chica, plus minus 200 á 250 meter heb ik al moeilijkheden. Als ik wat moet gaan doen heb ik al geen zin meer, kleine lichamelijke inspanningen die ik goed weet te lokaliseren, brengen weerzin in mij op. Ik heb gewoon het gevoel dat ik op ben, en voel mij het veiligst thuis, zonder herrie aan de kop van muziek of tv af wat dan ook. Het is dat Willy komt, dat ik dan weer ander gedachtes krijg, en we praten over koetjes en kalfjes, gaan weg met de auto, dat verstopt de problematiek die ik nu ondervind.

De realiteit is echter anders, maar goed ik leef alweer 11 jaar in de verlenging van mijn leven, en mij hoor je ook niet klagen over engelengezang. Het hoef nog lang niet, maar als mijn tijd daar is, dan is dat zo. Er zijn mensen genoeg op deze wereld geweest die nog vroegtijdiger het tijdelijke voor het eeuwige inruilden. En mijn overtuiging is als je er niet meer bent dat je ook niet weet of je überhaupt ooit geleefd hebt, en val je in een gat van voor je geboorte. Gelovig ben ik verder niet, ieder godsdienst heeft enkel te maken met geld en macht. Door gelovigen te gaan vermoorden, die een ander geloof hadden dan bijvoorbeeld Christenen. Die het meeste geld had was winnaar, want die het meeste geld had kon zijn huurlingen betalen. Onenigheid op deze wereld ontstaat enkel uit geld, macht en godsdienst. Onze wereld is maar 44.000 km in de omtrek. We zijn maar een minuscuul klein stofje in het heelal, en we hebben toch zo’n grote bek! Tot dat je ziek wordt en je gaat beseffen, we zijn niets. En waar we uiteindelijk, op deze super mooie blauwe planeet vandaan komen blijft gissen, maar ik geloof het meest in de geleerden en onderzoekers. Dan een of ander opgekrikt fabel. Jezus, van Nazareth zal echt wel geleefd hebben, maar Julius Caesar, Napoleon Bonaparte en Albert Einstein ook.

Citaten en Wijsheden

Categorieën

Bubbelgluppie Archief

Wist u dat…..

Foto’s

Meest Gelezen

Levensflitsen in vogelvlucht blz.3

Terug naar boven

Mijn FotoLog

Leuke Websites

Tagkoppelingen

Hartpatiënten

Kleine Berichtjes